Sztaluga

Ostatnie godziny upływają beztrosko

a puste krzesła przypominają o napiętnowaniu,

istnieje tylko dla wybranych odeszły wszystkie

wycieńczone osoby, bo nie dopełniły się ich obietnice

tutaj milcząca cisza nie przekrzyczy zegara,

wyrwano mu serce, mimo że pomieścił wiele

obcych-ledwo namalowanych obrazów

z których kruszy się już farba

a ja wciąż czekam i wyobrażam sobie

aleję gwiazd, rozpościera się za szarym murem,

można by tam pospacerować, pośpiewać udając,

że jeszcze nikt nie naszkicował karykatury

w ciemną noc, może rozświetli umysł wszystko

w nim poukłada jak książki w mojej biblioteczce

najcenniejsze kokietuję, dotykam delikatnie,

w pewnym sensie jestem ich częścią-stronicą

poszarpaną przez czas

wciąż nie potrafię się zdecydować na tę jedną

jedyną książkę, wszystkie pachną stęchlizną