Takie opowiadanie

BOOMERSI. Umiarkowanie szczycą się swoimi umiejętnościami. Nie kultywują występków ze złym słowem, że są nadludźmi, o wiele ciekawszymi niż inni. Miłosne upodobania są już za nimi. Raczej myślą jak żyli filozofowie, poeci, uczeni. Niekiedy szukają tylko butelczyny i kieliszków w stołowym. Stąpają ze schodka na schodek powoli, ostrożnie, bo w kolanach i krzyżu coś strzyka. Do otaczających ich błaznów i garbatych karłów, odnoszą się we właściwy sposób. To typowi hedoniści.

GEN X. Przymrużone oko. Nie zgadzają się niemal we wszystkim. A stopień tolerancji przeradza się w gry zakulisowe. Z trudem znajdują z kimś, jakiekolwiek porozumienie. Sytuacje mało poważne, bardziej żałobne. Wiele słów i zagadnień w sensie nieprzyzwoitym. Szkodliwe jak najbardziej moralnie. Prowadzą ze sobą przed lustrem rozmowy poufne, by wytłumaczyć swe życiowe niewygody. Krzyknąć przy ludziach, My są bytem absolutnym.

GEN Z. Żywe ziemskie cząsteczki w niebiańskich formach. Ich symbol idealizmu, to świat cyfrowy. Z młodością u steru, telefon i smartfon, to duchowe luksusy. Prawdziwy świat wyobraźni. Czy rzeczywistość, to ich przyszłość? Nie grzmię proroczo. Ludzie z reguły chcą być szczęśliwi. Romantyczne okoliczności nie powrócą, ani mitologiczne potwory. Takie cuda tylko w grach komputerowych. Wiadomości szybkie z kosmosu, przekazują między sobą lotem błyskawicy. Trochę leniwi, bo wszystko podane na tacy, od sztucznie zaczarowanej księżniczki, metodą in vitro.

Była frenologia, teraz naukowa magia.

Widok na wszechświat. Wir uciekającej przestrzeni. Po co niepokoić czas, on zawsze zdąży. Stanąć przy drzwiach, gdy zapuka, otworzyć. Tymczasem mknie jak szalony, przez karkołomne zakręty życia. Zabiera wszystko na napotkanej drodze. Żarłoczna rozpadlina pochłania jedną cywilizację za drugą. Grobowce zarastają mchem, nie rozczytasz imienia.

A potulny nudziarz westchnie tylko.

Panie! Za moich czasów to było, pamiętam...