ramy

więc jeszcze raz. po uliczkach, na których wyrastały obrazy.

w zimie biło ciepło od słońca ze sztalug. zielone oczy i dziewczyna

wpatrzona w życie. rude włosy lekko opadały

na ramiona.

ktoś malował. uchwycił iskrę, może żar, a ona nieświadoma,

że za chwilę będzie niosła krzyż, przyciągała śmiechem.

teraz boso. z kolejnym powrotem i bagażem. a wszystko z lotu ptaka.

szybuje nisko, prawie przy ziemi, o którą rozbijają się iluzje.

w tle gwar i śmiech. na płótnie zamyślona kobieta

pije kolejną kawę. krótkich włosów nie zaczepia wiatr.