Tylko Ćma - Angela

Wewnętrzny głos dyktatorem. Kto inny mógł kazać mi pozbawić ćmę skrzydeł? Czy myślałam, że w ten sposób ją ocalę przed pędem ku śmierci w upragnionych płomieniach? Zbłądziłam. Ćma skonała w boleściach, tęskniąc do jasności.

Nie chcę skończyć jak ona. Dyktator mówi, bym unikała światła, w mroku jest bezpieczniej. Jestem posłuszna.

Kocham plac budowy za moim domem. Ziemia pozbawiona swojej zbroi z asfaltu wydaje się inna, odsłonięta, miękka, bardziej kobieca. Szepce do mnie ziarenkami piasku, nielicznymi, ocalałymi źdźbłami trawy. Pojedyncze kwiaty mleczu wyglądają jak miniaturowe słońca, w poszukiwaniu ciepła otulam je dłońmi. Wiem że umrą, kiedy rano pojawią się koparki i zaczną rozrywać ciało w poszukiwaniu serca. Tylko czyjego serca szukają?

Na horyzoncie pojawia się pomarańczowa poświata. Ciągnie mnie do niej, choć dyktator mówi, że nie powinno. Niech ktoś pozbawi mnie skrzydeł, nim spłonę.