Uciekliśmy przed przeszłością

W pogoni za jutrzejszym dniem

Gubimy gdzieś nasze wczoraj

Może to wszystko było snem

Te świty, noce, wieczory

 

Gubimy dzieci, co były w nas

By bawić się dorosłością

Chcemy oszukać podstępnie czas

Swych marzeń pozostałością

 

Pewnego dnia zabraknie nam sił

By dalej spadać w przepaść

Nieważne jest dziś, kto, jak, gdzie żył

Na przeszłość nie wolno nam czekać

 

W szalonej ucieczce gubimy swe lata

I przeszłość jak balast zrzucamy

Żeby nadążyć za tętnem świata

Przez kogoś nam narzucanym

 

I kiedy zabraknie nam sił do biegu

Zechcemy odwrócić czas

I pytać będziemy nawzajem się: czemu

Nie spojrzał w tył żaden z nas

 

Dlaczego wspomnienia tak cenne, wspaniałe

Po drodze gdzieś rozsypał czas

Gdzie dzisiaj są ślady wczorajszych marzeń

Wyśnionych przez wszystkich nas?

 

Gdzie dawne motyle tych złotych snów?

Czy spłoszył je hałas przyszłości?

Czy można odzyskać marzenia znów

Do tamtych wrócić radości?

Średnia ocena: 5.0  Głosów: 6

Zaloguj się, aby ocenić

Komentarze (8)

  • Angela 19.03.2016
    Mam nadzieję, że ja nie zgubiłam dziecka w sobie, bo nadal czuję się strasznie niedojrzała, ale Twój wiersz skłonił mnie
    do przemyśleń. Zostawiam 5 : )
  • Ktokolwiek 19.03.2016
    Dziękuję Angela :)
  • Billie 19.03.2016
    trochę mi się przykro zrobiło, ale to chyba dlatego, że właśnie jestem w tym punkcie, kiedy chciałabym zawrócić... szkoda, że się nie da...
    bardzo dobry wiersz, skłania do refleksji 5 :)
  • Lotta 19.03.2016
    "dawne motyle złotych snów" pięknie to ujęłaś. Kolejny wiersz ujazujący wielkość Twojego talentu i kolejne wielkie 5. :)
  • Ktokolwiek 19.03.2016
    Dziękuję, Lotta i Billie, za mile słowa :)
  • KarolaKorman 20.03.2016
    Jak krótko człowiek jest dzieckiem :( Kiedy jesteśmy dziećmi chcemy być dorośli, nie zdając sobie sprawy, że dzieciństwo się nigdy nie wróci. Już zawsze będziemy dorośli, ale ja jak Angela ciągle mam w sobie małą dziewczynkę :) 5 :)
  • O-Ren Ishii 20.03.2016
    Kolejna świetna robota, masz swój styl, który poznam już chyba wszędzie. :D 5 :)
  • Rasia 20.03.2016
    "Gubimy dzieci, co były w nas
    By bawić się dorosłością" - Tym fragmentem zdobywasz na starcie moje serce.
    Wiersz jest niesamowity, odniosłam wrażenie, że opisuje ten moment w życiu, kiedy na naprawianie starych błędów jest już za późno, kiedy człowiek wyrywa się z zakłamania i zdaje sobie sprawę ze swojej nieśmiertelności. Świetnie Ci to wyszło, zostawiam 5 :)

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania