Ulica nad Morzem Czerwonym

Ulica

cała we rdzy

zamordowana kraty balkonów kikuty wielkiego cierpienia

Domy jak pudła tekturowe jak słoneczniki padają sypie się tynk sypią się cegły//// gazety- ponaddźwiękowe samoloty odrywają się od ziemi i ciężko spadają w ocean kałuży a tam Dunaj--- Morze Czerwone ----

stromy brzeg jeziora ----

brak rybaków---natchnionych nad jego brzegiem-----

Transoceaniczny kolos wypalony białym piaskiem////

Wieloryb Jonasza---

od dziś to porzucona puszka --- wyrosła z bruku starszego od dziejów księgi ziemi i chmur----- ///// dwumasztowce chmur unoszą ku horyzontowi

wyimaginowanych Argonautów---- wieczni Argonauci----- istnieją tylko tutaj ----tylko w tym marzeniu----////

tych domów też nie ma---- jak łuski ---teraz już miękkie--- przekształcają się w pulpę

zanikają w wielkim wirowaniu ---padają jak usłużne manekiny w martwy ukłon podobny do zgiętej latarni -----

przepływa nad nami niebo ----nad nami przepływa niebo i nas wszystkich połyka----

czy umiecie liczyć---------liczyć -----wciąż od początku liczyć (????)

policzyć ziarna na które rozpadła się księga?

opowieść II:

księga powtarza księga liczy księga nigdy się nie kończy >>>>

Opowieść III:

ile było przed chwilą ziaren piasku na chodniku?

Straciłeś coś cennego właśnie uniósł je wiatr straciłeś i zachowałeś swoje sny nie otwieraj oczu nie otwieraj oczu idź dalej zamknięte miałeś oczy i milczałeś

Szedłeś dalej niewidzący a obrazy jak żebracy błagały

błagały żebyś je dostrzegł i powołał do istnienia

czarnym jak smoła

smukłym cieniem

przechodzisz nieznaną drogę

zatrzymujesz się (chociaż o tym nie wiesz)

to przecież ta sama ulica

Opowieść IV:

Czy skończyły się twoje słowa zgromadzone w pamięci ?

Żelazne kraty obręcze odłamki cegieł klatki schodowe złamane

bramy wiodące donikąd - czy wszystko to nazwiesz za pomocą teatru symboli?

A może już nie nazwiesz?

Opowieść V:

- Nie wiem nie wiem ile było czegokolwiek i gdzie była poprzednia chwila

gdzie byłem JA POPRZEDNI?

Kiedyś znów spotkam

spotkam tych którzy potrafią liczyć i ważyć

Opowieść szósta jest końcem

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Dwudziestościan wspomnień:

W odległych czasach zabłądziłem w jakimś zaułku przez ludzi opuszczonym---burza snów rozproszyła ziarna piasku z których chciałem złożyć wielką księgę--- księgę która nigdy nie będzie miała końca ---- księga nie miała końca ale nie dlatego że mogłem odkrywać nowe jej stronice ale dlatego że po przeczytaniu kilku pierwszych zdań ponownie rozpadała się w nieskończoność ziarenek białego piasku---- przez księgę przetaczały się gwałtowne tornada burze piaskowe większe niż te jakich doświadczyłem podczas wędrówek długim szlakiem wzdłuż węzłów kolejowych trzymających w żelaznym uścisku Morze Czerwone i nieskazitelnie Błękitny Ocean---- Twój Morski Potwór LEWIATAN to tylko stara zardzewiała puszka a może raczej skrzynia na poboczu autostrady nr 444 B-----

Jeśli zdołam policzyć ziarna piasku które utraciłem =które wypadły z księgi wtedy kiedy prawie dotykała nieskończoności .... dowiem się ile ważą poszczególne najmniejsze fragmenty jej opowieści --- wiedz jednak że opowieść składa się z jeszcze mniejszych części których nigdy nie zdołasz poznać--- które są niedostępne dla Ciebie i innych poszukiwaczy (zbyt zuchwałych) --- najmniejsza cząstka wyda z siebie cały krajobraz (jeśli spróbujesz ją podzielić) ---- ale będzie to krajobraz mocno zdewastowany == jakaś dzielnica pełna ruder ---- porzucone żaglowce kiedyś używane przez słynnych odkrywców morskiej drogi wokół dwudziestościanu foremnego---

Można spróbować wszystko policzyć--- zważyć ---ale potem koniecznie trzeba całość pomieszać--- tylko w ten sposób uruchomimy w trybie awaryjnym następne opowieści--- wtedy okaże się że automat nie do końca zdominował naszą wyobraźnię---

PS. Tekst napisany w połowie listopadów