Uwięziona w bursztynie

Uwięziona w bursztynie

Pozdrawiam wszystkich w nowym roku. Niech będzie on dla Was oczami dziecka, głową mędrca, rękoma drwala i srecem Afrodyty.

Śniłam o łzach, które się w bursztyny zmieniały,

a dzikie łabędzie je po morzach rozsiewały.

Roześmiane dzieci małymi wiadrami wyławiały kamienie,

budując z nich pałace z wielkimi oknami.

Następnego dnia wybrałam się na jarmark,

aby kupić sobie korale z bursztynu.

Jak zawsze o tej porze roku, było tam gwarno i tłoczno

od sprzedających i kupujących swoje marzenia.

W końcu ujrzałam wśród przekup krakania

stragan jak zaczarowany, a w niej babę

w huście kwiaciastej handlującej bursztynami

i kuszącej ludzi ich diabelskimi mocami .

Ruszyłam żwawo w kierunku mi znanym

nie dając się przy tym połknąć masie,

która jak zły omen zaciskając się ciałami

nie pozwalała pójść dalej za moimi pragnieniami.

Kiedy tak rozgoryczona wracałam do domu swojego

skarżąc się aniołom na brak sensu życia ludzkiego.

Niespodziewanie na drodze stanęła baba,

trzymając w ręku żmiję z bursztynu rzeźbioną .

Otuliła me ciało gadem jadowitym

gadając pod nosem jakieś słowa rozmaite.

W tej samej chwili jakby mi ktoś serce wyrwał,

poczułam ból i ciemność wielką.

Obudziła mnie jasność niebiańskich kolorów,

szum morza i odgłos skrzydeł gdzieś w oddali.

Otwierając oczy jeszcze tak zaspane

ujrzałam samą siebie zamkniętą w bursztynowej otchłani.

Dzikie łabędzie niosły mnie w dziobie schowane,

w podarunku dla morza smutnego.

Miałam się stać ziarnem i pokarmem

dla przyszłego Świata wkrótce narodzonego.