Vanderkowie zagubieni w labiryncie.

Jak na pierwszy dzień wakacji wstałem dosyć wcześnie, chodź planowałem pospać trochę dłużej. Błyskawicznie pobiegłem do okna, żeby zobaczyć czy tata już wrócił. Odsłoniłem zasłony z zmyślą, iż przed bramką wcale nie ma jego turkusowego ferrari. Nie mogłem uwierzyć własnym oczom, że dziś tata nie pojechał do pracy. Z radością podążyłem do pokoju siostry, aby powiadomić ją o tym niewiarygodnym fakcie.

- Alana, nie śpij! Wstawaj! - krzyknąłem, szturchając ją za ramię.

- Och, Kevin... Nie masz nic innego do roboty? Idź spać! - rozkazała, lecz ja nadal nie dawałem za wygraną.

- Nie, nie mam. Patrz! Tata nie pojechał do pracy...- wyjaśniłem jej.

- Faktycznie, też mi coś. Pewnie wziął urlop... Idź sobie bo chcę się wyspać! - zdenerwowała się.

- Jak nie, to nie. Sam się dowiem o co chodzi. - powiedziałem, wychodząc z jej pokoju. To będzie coś w rodzaju detektywa.- pomyślałem.

Szybko zbiegłem po schodach na dół, o mało się nie potykając o ich małe stopnie. Z zaciekawieniem uchyliłem drzwi, które po ich otwarciu lekko zaskrzypiały. Na szczęście rodzice nie zwrócili na to uwagi, więc dzięki temu przyłożyłem ucho do kuchennych drzwi.

- Dobrze, nie złość się - prosił tata. Najwyraźniej przed chwilą musieli się pokłócić.

- Dziś jedziemy z Alaną i Kevinem do Streetball. Przynajmniej czegoś się nauczą. - westchnęła mama. Muszę obudzić nasze dzieci, żebyśmy przyjechali tam troszkę wcześniej niż o dwudziestej.

I otworzywszy drzwi na oścież, zobaczyła w nich chłopca. Od razu zorientowała się, że Kevin słyszał całą ich rozmowę.

- Wiem, pewnie słyszałeś wszystko? To miała być niespodzianka, ale to nic. Przekaż swojej siostrze, żeby zaczęła się pakować. Po śniadaniu jedziemy! - oznajmiła, wracając do kuchni.

- To chyba najlepszy dzień w moim życiu! - krzyczałem radośnie, biegnąc po schodach.

- Co tym razem wymyśliłeś? - zapytała się Alana, wychodząc ze swojego pokoju.

- Rodzice zabierają nas do Streetball. Super co nie? - wyjaśniłem, ledwo łapiąc oddech.

- No nie żartuj! Hurra! Wreszcie doczekałam się tego dnia. Jak myślisz, co mogłoby się przydać?

- Em, nie wiem... Weź kompas, gdyśmy się zgubili w jakimś labiryncie, weź mapę, linę i inne przydatne śmieci. - powiedziałem, wyliczając na palcach.

- Jesteście gotowi? Śniadanie już zrobione! - zawołała z dołu mama.

- Kevin, szczęście nam dopisało. Zobacz!

- Aha, pięciogroszówka na podłodze? Masz całkowitą rację - jesteś bogata. - oznajmiłem obojętnie.

- Ciekawe co powiesz,gdy pięciogroszówka zamieni się w pięć tysięcy? - zaśmiała się.

W kuchni było jeszcze więcej śmiechu niż na korytarzu. Tata cały czas siedział w ciemnych okularach i przypatrywał się tej smakowitej sałatce.

- Zapowiada się ciekawa podróż. Chociaż nie... Od samego rana zapowiada się ciekawy dzień. - pomyślałem w duchu. Widząc to całe zamieszanie w naszym domu, chciało mi się śmiać. Tata gorączkowo chodził po pokoju, szukając swoich kluczy do samochodu, a mama pakowała do walizki wszystko,co miała pod ręką i wciąż pytała się go, czy czegoś ważnego nie zapomniała? Na co tata tylko mruknął coś pod nosem. Muszę przyznać, że z pakowaniem się zawsze był problem. Po 3 godzinach męki, nastała ta największa - upychanie wszystkich naszych walizek.

- No, w porządku. Wszystko gotowe. Możemy jechać.- oznajmił tata.

- Można by powiedzieć, że wyrobimy się w czasie. - zaśmiała się mama, patrząc w zegarek.

I po tych słowach wsiedliśmy do samochodu.

- Chcesz sobie pograć? Przed nami spory kawał drogi. - powiedziała mama.

- Nie, dzięki. Wolę zainteresować się autostradą. - westchnąłem.

PS. Myślę, że się podoba. Niedługo następna część. Nie miłe komentarze zostaw dla siebie!