W archikatedrze św. Jana

Pną się w niebiosa mury stare,

w akcie strzelistym wprost ku słońcu,

w trzecie milenium niosą wiarę,

strzegąc dziedzictwa naszych ojców.

Lśni wieczny ogień nad ołtarzem,

gotycka sięga do gwiazd wieża,

skrzą się feerią barw witraże,

a zegar wolno czas odmierza.

Majestatycznie biją dzwony,

strofy litanii pod dach płyną,

śladem przez wieki wyżłobionym,

w zimnych kamieniach łzą pielgrzymią.

Anioł zwiastuje nowe czasy,

gdy do katedry wszystkim drogiej,

wejdą pobożnych ludzi masy,

żeby odnaleźć wspólną drogę.