W cieniu odznaki część 4.

Kilka miesięcy po zaręczynach ich życie wydawało się idealne. Na serdecznym palcu Lucy błyszczał piękny pierścionek, a przygotowania do kameralnego ślubu powoli nabierały kształtów. Kuba po sukcesie w Krakowie cieszył się na komendzie ogromnym szacunkiem, a „Cień” – jego tajemniczy anioł stróż – wydawał się zapaść pod ziemię.

Wtedy jednak pojawiła się pokusa, której profesjonalistka pokroju Lucy nie potrafiła się oprzeć.

W berlińskim Alte Nationalgalerie ogłoszono specjalny pokaz dwóch legendarnych klejnotów: najdroższego szmaragdu świata „Zielona Gwiazda” oraz bezcennego, nieskazitelnego brylantu. Lucy uznała, że to będzie jej absolutny finał – pożegnalny skok stulecia, po którym raz na zawsze odłoży kombinezon i stanie przed ołtarzem z czystym kontem.

Zgodnie ze swoją nową zasadą, przygotowała wszystko po cichu w Warszawie. Powiedziała Kubie, że wyjeżdża na dwa dni do SPA za miastem, by odpocząć przed ślubnym zamieszaniem, po czym pod fałszywym nazwiskiem wsiadła w wieczorny samolot do Berlina.

Noc była chłodna i mglista. Lucy, ubrana w swój czarny strój, wślizgnęła się do berlińskiej galerii z dawną, kocią gracją. Ominęła czujniki ruchu, zneutralizowała lasery i stanęła dokładnie przed centralną gablotą, w której pod pancernym szkłem lśniły oba klejnoty. Z precyzją chirurga wycięła otwór w kopule, wyłączyła alarm i wyciągnęła dłoń w lateksowej rękawiczce.

I wtedy jej własne ciało odmówiło posłuszeństwa.

Nagle zakręciło jej się w głowie, a sala muzealna zawirowała przed oczami. Fala potwornych, gwałtownych mdłości uderzyła ją z taką siłą, że musiała chwycić się krawędzi gabloty, by nie upaść. Zimny pot wystąpił jej na czoło, a serce zaczęło bić w szaleńczym, nierównym rytmie. Osunęła się na jedno kolano, ciężko łapiąc powietrze.

Walcząc z obezwładniającą słabością, zdołała wsunąć rękę do środka i chwycić tylko jeden kamień – brylant. Szmaragd, choć leżał tuż obok, stał się nagle nieosiągalny. Lucy nie miała już sił ani sekund do stracenia. Ściskając brylant w dłoni, z trudem podniosła się z kolan i chwiejnym krokiem, dalekim od jej dawnej zwinności, ewakuowała się z budynku.

Dopiero w hotelowej łazience w Berlinie, gdy zmyła zimną wodą pot z twarzy i spojrzała na swoje odbicie w lustrze, połączyła wszystkie sygnały z ostatnich dwóch tygodni – spóźniający się okres, nagłe zmęczenie i ten paraliżujący atak słabości przy gablocie. Drżącymi rękami sięgnęła do kosmetyczki po test ciążowy, który kupiła na lotnisku w przypływie dziwnego przeczucia.

Kiedy po trzech minutach spojrzała na wynik, zamarła. Dwie wyraźne kreski.

Lucy opadła na brzeg wanny, kładąc dłoń na swoim płaskim jeszcze brzuchu. W jednej sekundzie brylant schowany w jej kieszeni stracił jakąkolwiek wartość. Była w ciąży z Jakubem – i właśnie uświadomiła sobie, że w Berlinie o mało nie przypłaciła tego życiem i wolnością.

Po powrocie do Warszawy Łucja próbowała z całych sił zachować pozory normalności. Ukryła brylant w bezpiecznym miejscu, schowała test ciążowy na samym dnie szafy i z uśmiechem powitała Kubę, udając zrelaksowaną po weekendzie w SPA. W środku jednak drżała z niepokoju, walcząc z narastającym zmęczeniem i porannymi mdłościami.

Dwa dni później, wieczorem, siedzieli razem w salonie. Kuba przeglądał na służbowym laptopie najnowsze depesze z bazy Europolu, marszcząc brwi w skupieniu. Lucy, owinięta w ciepły koc, popijała imbirową herbatę, bacznie obserwując każdy ruch jego twarzy.

– Niesamowite... – mruknął pod nosem Kuba, kręcąc głową z niedowierzaniem.

– Coś ciekawego w pracy, kochanie? – zapytała Lucy lekkim, niezobowiązującym tonem.

Kuba obrócił laptopa lekko w jej stronę, wskazując na zdjęcia z Alte Nationalgalerie w Berlinie.

– Pamiętasz tę kradzież brylantu, o której mówili wczoraj w wiadomościach? Właśnie dostałem szczegółowy raport kryminalistyczny od kolegów z niemieckiej policji. Wygląda na to, że znowu uderzył „Cień”. Ten sam styl, brak przemocy, obejście zabezpieczeń, zabrany tylko jeden kamień. Ale tym razem Niemcy wysunęli zupełnie nową hipotezę. Po raz pierwszy podejrzewają, że nieuchwytnym złodziejem może być kobieta.

Lucy poczuła, jak jej serce na moment zamiera, ale zmusiła się do zachowania kamiennej twarzy.

– Kobieta? – uniosła lekko brwi. – Skąd taki wniosek?

– Na dolnej krawędzi pancernej gabloty, dokładnie w miejscu, gdzie wycięto otwór, technicy zabezpieczyli mikroskopijny ślad pudru kosmetycznego o bardzo specyficznym, luksusowym składzie – wyjaśnił Kuba, analizując dane na ekranie. – Dodatkowo na marmurowej posadzce znaleźli minimalne zarysowanie, jakby sprawca nagle stracił równowagę i osunął się na kolano. Niemcy twierdzą, że złodziejka mogła nagle zasłabnąć albo źle się poczuć w trakcie akcji.

Lucy odruchowo przełknęła ślinę, zaciskając palce na kubku z herbatą. Wiedziała, że podczas ataku mdłości w Berlinie musiała na sekundę oprzeć twarz lub dłoń o szklaną krawędź gabloty.

Kuba jednak po chwili machnął lekceważąco ręką i oparł się wygodniej o oparcie kanapy, na jego twarzy pojawił się sceptyczny uśmiech.

– Szczerze mówiąc, moim zdaniem niemieccy koledzy trochę na siłę szukają sensacji – dodał spokojnie. – Przecież taki ślad pudru równie dobrze mógł tam zostać od którejś ze zwiedzających kobiet albo od pracownicy obsługi muzeum, która czyściła gablotę przed zamknięciem. A to, że ktoś się potknął, nie znaczy od razu, że był kobietą. Dla mnie to wciąż stary, dobry „Cień” z Pragi i Krakowa. Tyle że tym razem musiał być czymś mocno rozkojarzony, skoro zostawił najdroższy szmaragd świata i uciekł tylko z jednym kamieniem.

Lucy wypuściła powoli wstrzymywane powietrze. Sceptycyzm Kuby uratował ją po raz kolejny, ale wiedziała, że balansuje na cienkiej linie.

– Pewnie masz rację, kochanie. Najważniejsze, że nikomu nic się nie stało – odpowiedziała miękko, przysuwając się bliżej niego i opierając głowę na jego ramieniu.

W duchu podjęła już jednak ostateczną decyzję. Ślad pudru w Berlinie był ostatnim ostrzeżeniem od losu. Teraz, gdy nosiła pod sercem ich dziecko, nie mogła już ryzykować ani jednej sekundy. „Cień” musiał zniknąć na zawsze, zanim Kuba – nawet przez przypadek – zacznie traktować niemieckie hipotezy poważnie.

Lucy przytuliła się mocniej do jego ramienia, starając się ukryć nagłe napięcie, które znów ścisnęło jej żołądek. Skoro Kuba nie traktował poważnie niemieckich spekulacji o kobiecie i pudrze na gablocie, chciała delikatnie wybadać, jaki dokładnie obraz jego „anioła stróża” zapisał się w jego pamięci.

– Ale tak szczerze, Jakubie... – zaczęła cicho, bawiąc się kołnierzem jego koszuli. – Przecież ty dwa razy widziałeś go na własne oczy. W Pradze i w Krakowie. Jak on właściwie wyglądał? Chyba potrafisz odróżnić mężczyznę od kobiety, nawet w ciemności?

Kuba zamyślił się, marszcząc lekko brwi, jakby wracał do tamtych nocy.

– W Pradze byłem w szoku i traciłem przytomność od kuli, pamiętasz – odpowiedział powoli, analizując wspomnienia. – Widziałem tylko czarną maskę, gogle i niesamowicie szybkie dłonie w rękawiczkach. A w Krakowie? Stał wysoko, w półmroku szybu wentylacyjnego. Miał na sobie gruby, wielowarstwowy kombinezon taktyczny, który całkowicie zniekształca sylwetkę. Poruszał się z niesamowitą lekkością, jak akrobata, ale przy takim stroju i w tych warunkach... szczerze mówiąc, mógłby to być zarówno szczupły, zwinny facet, jak i wysportowana kobieta. Niemniej dla mnie to bez znaczenia, kim jest. Ważne, że dwukrotnie uratował mi życie.

Lucy uśmiechnęła się subtelnie pod nosem, czując dziwną mieszankę dumy i ulgi. Jej kamuflaż zadziałał idealnie – nawet z bliska Kuba nie potrafił dopasować zamaskowanej sylwetki do delikatnej kobiety, która teraz opierała głowę na jego piersi.

Jednocześnie wiedziała, że stąpa po cienkim lodzie. Miała na końcu języka wyznanie o pozytywnym teście ciążowym, ale ugryzła się w język. Nie mogła mu na razie powiedzieć o ciąży – zbyt dobrze znała jego przenikliwy umysł śledczegorfdddd. Musiała odczekać kilka tygodni, aż sprawa berlińskiego brylantu nieco ucichnie.

Spokój w ich domu prysł jednak już następnego popołudnia.

Kiedy Kuba wrócił z komendy, od razu rzucił klucze na szafkę i z szerokim, zadowolonym uśmiechem wszedł do salonu, trzymając pod pachą eleganckie, zafoliowane pudełko.

– Kochanie, nawet nie wiesz, jak się cieszę! – zawołał, stawiając paczkę na stole. – Departament Cyberprzestępczości zafundował nam dzisiaj całkowitą wymianę sprzętu. Dostałem w pracy nowy, ultra-bezpieczny laptop służbowy z podwójnym szyfrowaniem wojskowym. Stary zdałem do depozytu godzinę temu. Technicy z IT mają go wyczyścić i sformatować dyski, zanim trafi do archiwum.

W jednej sekundzie uśmiech zniknął z twarzy Lucy, a jej krew zamieniła się w lód.

Patrzyła na zafoliowane pudełko, czując, jak serce podchodzi jej do gardła. Kuba nie wspominał wcześniej o żadnej wymianie sprzętu. Przez berliński skok, poranne mdłości i szok po odkryciu ciąży zupełnie zapomniała zdalnie wykasować swojego szpiegowskiego trojana ze starego komputera.

Jeśli policyjni informatycy podczas rutynowego czyszczenia dysków natkną się na jej zaawansowany program i prześledzą tunel, przez który wyciekały dane, cyfrowy ślad doprowadzi ich prosto do domowego routera w tym apartamencie.

– Coś się stało, Lucy? Nagle zrobiłaś się strasznie blada – zauważył Kuba, podchodząc do niej z troską i kładąc dłoń na jej policzku. – Znowu gorzej się czujesz?

– Nie, nie... tylko trochę zakręciło mi się w głowie od niskiego ciśnienia – skłamała gorączkowo, zmuszając się do słabego uśmiechu, podczas gdy jej umysł pracował na najwyższych obrotach.

Wiedziała, że ma maksymalnie kilka godzin, zanim informatycy w komendzie podłączą stary dysk Kuby do stacji diagnostycznej. Nosiła pod sercem dziecko, o którym wciąż musiała milczeć, a jedyny dowód jej podwójnego życia właśnie leżał na biurku kilka kilometrów stąd, gotowy do odkrycia.

Wieczór w warszawskim apartamencie ciągnął się w nieskończoność. Lucy, walcząc z wewnętrznym drżeniem i falami ciążowego osłabienia, idealnie odegrała rolę wyczerpanej narzeczonej. Już o dwudziestej pierwszej oznajmiła Kubie, że kładzie się do łóżka, prosząc go, by posiedział jeszcze w salonie i skonfigurował swój nowy laptop.

Kuba przykrył ją ciepłym kocem, pocałował czule w czoło i wyszedł z sypialni, zamykając za sobą drzwi, by nie przeszkadzać jej w śnie.

Gdy tylko jego kroki ucichły, Lucy odrzuciła kołdrę. Działała szybko, cicho i metodycznie. Wsunęła na siebie elastyczny, ciemny strój– nieco luźniejszy w pasie niż zwykle, by nie uciskać brzucha. Zakradła się pod same drzwi sypialni, delikatnie je uchyliła i widząc, że Kuba siedzi tyłem na kanapie pochłonięty ekranem nowego komputera, bezszelestnie sięgnęła po jego marynarkę przewieszoną przez oparcie krzesła w jadalni. Wyciągnęła z wewnętrznej kieszeni policyjną przepustkę magnetyczną oraz kluczyk do jego prywatnej szafki.

Wróciła do sypialni, zamknęła drzwi na zamek od środka i wyszła na duży balkon na trzydziestym piętrze. Chłodny, nocny wiatr uderzył ją w twarz. Spojrzała w dół na migoczące światła miasta, a potem położyła na sekundę dłoń na brzuchu.

„Tylko spokojnie, kochanie. Mamusia musi nas ochronić. To już naprawdę ostatni raz” – szepnęła w myślach.

Jako genialna traceurka, wyćwiczona w pokonywaniu miejskich przeszkód, bezbłędnie przeskoczyła przez barierkę. Nie mogła jednak pozwolić sobie na dawną brawurę. Zeszła po technicznych gzymsach i drabinach konserwacyjnych sąsiedniego budynku wolniej i ostrożniej niż kiedykolwiek wcześniej, dbając o każdy punkt podparcia i amortyzując każdy krok, by nie narażać dziecka na żaden wstrząs. Po kilkunastu minutach stanęła bezpiecznie na opustoszałej bocznej uliczce za wieżowcem, znikając w nocy.

Pół godziny później stała w cieniu potężnego gmachu komendy głównej.

Dzięki wiedzy wykradzionej w przeszłości z laptopa Kuby, Lucy znała rozkład korytarzy na pamięć. Ominęła główny hol z dyżurnym, wchodząc przez boczne, słabo strzeżone wejście dla personelu sprzątającego. Przepustka magnetyczna Jakuba otworzyła drzwi ze słabym, zielonym błyskiem.

Szybkim, cichym krokiem przemierzyła puste, oświetlone jedynie awaryjnymi lampami korytarze na poziomie minus jeden, docierając pod drzwi Departamentu Cyberprzestępczości i Depozytu Sprzętu. Ponownie użyła karty Kuby. Zamek puścił.

Weszła do środka i zamknęła za sobą drzwi. W pomieszczeniu panował półmrok, rozświetlany jedynie przez diody dziesiątek komputerów czekających na diagnostykę. Lucy włączyła małą, punktową latarkę i zaczęła gorączkowo przeglądać etykiety na regałach. Serce waliło jej jak młotem.

„Jest...”

Na dolnej półce, w plastikowym pojemniku z nalepką „Insp. Jakub Zakrzewski – do formatowania”, leżał znajomy, czarny laptop. Obok niego na biurku leżał grafik informatyków – czyszczenie tej partii miało ruszyć o siódmej rano. Zdążyła w ostatniej chwili.

Lucy nie mogła po prostu ukraść komputera – jego zniknięcie z zamkniętego depozytu natychmiast wywołałoby alarm i wskazałoby na kogoś, kto miał dostęp do przepustki Kuby. Musiała działać subtelniej.

Wyciągnęła z kieszeni miniaturowy, silny emiter elektromagnetyczny. Przyłożyła go bezpośrednio do obudowy laptopa w miejscu, gdzie znajdował się dysk twardy, i nacisnęła przycisk. Rozległo się ledwo słyszalne, ciche buczenie. Impuls o wysokiej częstotliwości w ułamku sekundy fizycznie usmażył układy scalone nośnika danych, bezpowrotnie niszcząc wszystkie sektory pamięci – w tym jej trojana – i wyglądając dla techników jak zwykła, nagła awaria elektroniki spowodowana przepięciem.

Lucy schowała emiter, odłożyła komputer dokładnie w to samo miejsce i bezszelestnie opuściła budynek. Gdy godzinę później, równie ostrożną drogą po gzymsach, wróciła na balkon i wsunęła się z powrotem pod kołdrę, Kuba dopiero wchodził do sypialni, ziewając ze zmęczenia. Przepustka była już z powrotem w jego marynarce, laptop w depozycie był martwy, a tajemnica „Cienia” pozostała bezpieczna.

Nastał kolejny ranek w warszawskim apartamencie. Kuba wyszedł do pracy wcześnie, całując zaspaną Lucy w czoło i upewniając się, że zostawił jej na stoliku śniadanie oraz leki na rzekome przeziębienie. Gdy tylko drzwi frontowe zamknęły się za narzeczonym, Lucy odetchnęła z ulgą. Czuła jeszcze lekkie zmęczenie mięśni po nocnej eskapadzie po gzymsach i włamaniu do policyjnego depozytu, ale najważniejsze było to, że udało się.

Spokój nie trwał jednak długo. Nagle z głębi szuflady w sypialni dobiegło stłumione, uporczywe wibrowanie.

Lucy otworzyła skrytkę i wyciągnęła swój jednorazowy, szyfrowany telefon. Na ekranie pulsował numer międzynarodowego pośrednika. Odebrała, zamykając drzwi sypialni.

– Słucham? – rzuciła chłodno.

– Łucja, mam genialne wieści z Berlina – głos pasera był podekscytowany, wręcz drapieżny. – Niemcy po tej wpadce z brylantem wpadli w totalną panikę i w trybie awaryjnym przewożą „Zieloną Gwiazdę” do prywatnego skarbca w Zurychu. Transport idzie jutro w nocy, niemal bez medialnego rozgłosu. Mój kupiec z Hongkongu daje za ten szmaragd dwa razy tyle, co za brylant. To twoja szansa, żeby dokończyć to, co zaczęłaś, i zebrać całą pulę!

Lucy zamknęła oczy, kładąc wolną dłoń na swoim brzuchu. Jeszcze tydzień temu taki telefon przyspieszyłby bicie jej serca i uruchomił machinę planowania. Dziś czuła jedynie głębokie zmęczenie i niechęć.

– Nie wchodzę w to – odpowiedziała twardo, bez cienia wahania. – Oddam ci berliński brylant przez zaufanego kuriera w przyszłym tygodniu, wezmę moją działkę i to będzie koniec. „Zielona Gwiazda” mnie nie interesuje.

– Zwariowałaś?! – syknął paser po drugiej stronie. – Mówimy o najdroższym szmaragdzie świata! Przecież nikt nie jest tak dobry jak ty!

– Właśnie dlatego odchodzę na szczycie – ucięła Lucy. – Wybieram własne życie i rodzinę. Nie dzwoń do mnie więcej z żadnymi zleceniami. Gdy przekażę brylant, niszczę ten telefon.

Rozłączyła się, zanim zdążył ją dalej namawiać. Poczuła gigantyczną ulgę – „Cień” właśnie oficjalnie złożył broń.

Tymczasem na komendzie głównej Kuba siedział przy swoim biurku, konfigurując nowy laptop, gdy do pokoju wszedł zmęczony szef Departamentu Cyberprzestępczości, trzymając w ręku jego stary komputer.

– Masz cholerne szczęście, Jakub, że wymieniliśmy ci ten sprzęt wczoraj – rzucił informatyk, kładąc czarną obudowę na rogu biurka.

Kuba uniósł wzrok znad papierów, marszcząc brwi.

– O co chodzi? Znalazłeś coś na moim dysku?

– Wręcz przeciwnie. Nic nie znaleźliśmy, bo komputer zaliczył jakieś totalnie dziwne, gwałtowne przepięcie – wyjaśnił technik, drapiąc się po głowie. – Kiedy moi ludzie rano podłączyli go do stacji diagnostycznej, układy scalone na dysku twardym były dosłownie spalone na węgiel. Płyta główna wygląda, jakby dostała potężnym impulsem elektromagnetycznym. Zero danych, kompletny złom. Gdybyś nie zgrał ważnych plików przed oddaniem go do depozytu, wszystko by przepadło.

Kuba patrzył na zniszczony komputer przez dłuższą chwilę. Jego policyjny umysł na sekundę zadrżał – impuls elektromagnetyczny w zamkniętym depozycie? – ale zaraz machnął na to ręką, zrzucając wszystko na wadliwą baterię i stare, przegrzane podzespoły. Zbyt wiele działo się ostatnio w jego życiu i pracy, by szukać spisku w spalonej elektronice.

– Dzięki za informację. Dobrze, że to tylko stary złom – odpowiedział spokojnie Kuba i sięgnął po telefon, by wysłać SMS-a do Lucy z pytaniem, jak się dzisiaj czuje i czy zjadła śniadanie.

Minęło kilka dni. Lucy zniszczyła swój jednorazowy telefon, wierząc, że wraz z nim definitywnie spaliła za sobą mosty. Pewnego chłodnego popołudnia wracała jednak ze spaceru w okolicach Placu Trzech Krzyży, gdy nagle z cienia bocznej kamienicy wyłoniła się znajoma, postawna sylwetka.

To był paser. Zastąpił jej drogę, zmuszając do nagłego zatrzymania się na chodniku.

– Co ty tu robisz?! Oszalałeś?! – syknęła Lucy, rozglądając się nerwowo wokół i odruchowo kładąc dłoń na swoim brzuchu.

– Przyjechałem, bo nie odbierałaś telefonu, a wyrzucenie karty SIM to dziecinada, Łucja – odpowiedział mężczyzna niskim, napiętym głosem. – Nie przyszedłem cię szantażować, przyszedłem cię ostrzec. Pamiętasz tego kuriera z Pragi, którego kazałaś mi usunąć ze struktury za strzelanie do twojego gliniarza? Chłopak stracił wszystko, zszedł do głębokiego podziemia i poprzysiągł ci zemstę. Krążą słuchy, że szuka tropu w Warszawie. Miej oczy dookoła głowy.

Lucy poczuła nagły chłód na karku, ale natychmiast przybrała lodowatą, pewną siebie pozę.

– Poradzę sobie z nim. A teraz znikaj stąd, zanim ktoś nas zobaczy – warknęła, próbując go wyminąć.

Paser złapał ją lekko za ramię, zniżając głos do gorączkowego szeptu.

– Zastanów się jeszcze raz. „Zielona Gwiazda” wciąż jest w grze. Po raz ostatni cię proszę – wejdź w ten skok, zgarniemy fortunę, a za te pieniądze moi ludzie raz na zawsze rozwiążą problem tamtego szaleńca.

– Nie! Powiedziałam ci, że to koniec! Zostaw mnie w spokoju i nigdy więcej nie pokazuj się w moim mieście! – krzyknęła Lucy, gwałtownie wyrywając ramię i odwracając się na pięcie.

Nie miała jednak pojęcia, że pięćdziesiąt metrów dalej, na rogu ulicy, w nieoznakowanym radiowozie siedział Marek – wieloletni partner Kuby z wydziału do spraw mienia. Widział całą tę gwałtowną, pełną napięcia wymianę zdań i szarpaninę eleganckiej narzeczonej kolegi z tajemniczym, groźnie wyglądającym mężczyzną.

Wieczorem, gdy Kuba wrócił do domu, jego twarz była wyraźnie spięta. Odłożył klucze na szafkę i spojrzał na Lucy z mieszanką troski i czujności.

– Wszystko w porządku, kochanie? – zapytał powoli, podchodząc do niej w kuchni. – Dzwonił do mnie dzisiaj Marek. Mówił, że widział cię po południu na Placu Trzech Krzyży. Podobno strasznie kłóciłaś się z jakimś facetem, który łapał cię za ramię. Kto to był?

Serce Lucy na ułamek sekundy zamarło, ale jej lata treningu w błyskawicznym kamuflowaniu emocji natychmiast zadziałały. Westchnęła ciężko, przewracając oczami z irytacją, i odstawiła kubek na blat.

– Ach, ten idiota... – mruknęła, masując skronie, by nadać swojej wersji wiarygodności. – To znajomy z branży, konkurent z innej firmy medycznej. Od miesięcy próbuje podebrać mi mój największy kontrakt na aparaty do rezonansu dla prywatnej kliniki. Zaczepił mnie na ulicy i zaczął grozić, że zniszczy moją reputację u ordynatorów, jeśli się nie wycofam. Trochę poniosły mnie nerwy, ale ustawiłam go do pionu.

Kuba wpatrywał się w nią przez dłuższą chwilę, analizując jej słowa. W końcu napięcie zniknęło z jego ramion, ustępując miejsca opiekuńczemu gniewowi.

– Trzeba było od razu do mnie zadzwonić – powiedział twardo, przyciągając ją do siebie i całując w czoło. – Jeśli ten facet jeszcze raz cię dotknie albo będzie ci groził, osobiście złożę mu wizytę z odznaką.

Lucy wtuliła się w jego pierś, zamykając oczy. Jej wymówka zadziałała bezbłędnie, ale ostrzeżenie pasera brzmiało w jej głowie jak wyrok. Mściwy kurier z Pragi był na wolności, szukał jej, a ona – nosząc pod sercem dziecko – musiała być teraz czujniejsza niż kiedykolwiek wcześniej.