Według struny głośnej

Do głębi gnębi mnie i porusza

struną szarpniętą tak cudnie wybrzmiałą

dygocze czasem z tą głośną przemianą

czas dygoczący trwa chwilę niedużą

by struna wróciła oznajmić co słychać

a słychać! Już tyle słychać!

Ogłuszająco czeźnie coś we mnie

huk tej martwoty przechodzi do żył

lecz zanim zdążę do grobu się złożyć

struna ten spokój zabija bezczelnie.

Znów więc istnieję i czuję i widzę

że struna nie jest ponurym żartem

ani też wizją obłędem wspartą

a odrodzeniem w czystej panice

owszem, niemądrym! Owszem, zabójczym!

Lecz jakże pełnym i jakże dźwięcznym