Wiedziałem, że ona tam czeka

Wróciłem z pracy, był piękny październik

i wieczór swą ciszą urzekał.

Spieszyłem się dzisiaj, gnany podnietą,

wiedziałem, że ona już czeka.

Zaparkowałem, wbiegam po schodach,

do myśli już śmieje się buźka.

Wpadam do środka, zapalam światło

i widzę ją — leży naguśka.

Leży tak cicha, leży w bezruchu,

spokojna, przecudna i blada.

O dotyk mej ręki,

czuły i miękki,

to ciało piękne wprost błaga.

Olejem natychmiast

zwilżyłem swe dłonie,

palcami dotknąłem jej skóry

i mruczę z rozkoszą

pieśni dziękczynne

za cudny dar od natury.

Masuję namiętnie

Zakątki jej ciała,

jestem w lekkim amoku.

Dotykam szyi,

dotykam piersi

i zjeżdżam szybko do boku.

Już po chwili pomiędzy jej uda

ma dłoń z lubością wędruje.

Otwiera jej wnętrze wilgotne i śliskie,

i nawet nie wiecie, co czuję.

To, co w nią włożę

z wprawną czułością,

już stoi przygotowane,

bo z tego słynę,

pośród przyjaciół,

z tego me imię jest znane.

Pot zrasza mi czoło,

gdy biorę się do niej,

rumieniec oblewa policzki,

bo nikt nie potrafi

jak ja kunsztownie

w Thanksgiving nadziać indyczki!