wiersz o złych ludziach

choć źli ludzie mają zgrabniejsze dłonie niż ci głupi

to mówią do nas językiem pośladków i wpychają nas do ich płytkiej kieszeni

kobieto o uścisku ręki z którego nie potrafię się wyplątać

ty pod skórą splatasz kosmos ze ścieżką po której pragnę spacerować

usłysz wyznania

wybacz niezgrabność a im przebacz potknięcia

po trzeciej stronie barykady nie zostawiono kromki chleba

a wyłapywanie prany z powietrza to nie konsumpcja pralinek

karmimy słowa własną piersią

najpierw uczą się raczkować dokoła języka

z czasem owijamy je wokół palca

aby na końcu opleść nimi szyje durniów

którzy lubią czuć kiedy ciepły szal

odbiera im życie będące w tym wymiarze

tylko jednym z wielu pojęć