Wierszowana Historia Prawdziwa #1. Sinobrody.

"Przez poletka, przez ogrody

Zapierdala Sinobrody"

Co za głupia rymowanka

Wymyślona przez baranka

Być powinno "Kryj się, dziecię!

Sinobrody idzie!" przecie

Ja? Ogrody i poletka?

Wymysł żydka, bez napletka

Sinobrody, moje miano.

Takie tutaj mi nadano

Sina broda ma, rzekomo

Gnije duch mój? Nie wiadomo.

Co wiadomo? Żony cztery

Uciekły mi, do cholery!

A ich bracia i ojcowie

Marzą co dzień o mej głowie.

A ja swoją mam moralność

Kłamstwo, prawda, jawność, tajność

Nie bawię się w te głupoty

A jak sram, ściągam galoty

-Sinobrody, powiedz śmiało

/Co z żonami ci się stało?

/Mówią we wsi, żeś je zabił

/Mięso zjadł, skórę wyprawił.

Ha! Fantazja! Chcesz, kolego

Ze mnie zrobić dziś głupiego?

By zabójcę zrobić, ze mnie?

Oj, robi się nieprzyjemnie...

Baby miałem. Sztuk ich: Cztery

Zwiały z domu te megiery

Poleciały do tatusiów

Z kieszeniami mych frankusiów!

Tak, tak me pieniążki kocham

Że je zdrabniam, one fochać

Się nie będą, jak raz wtóry

Wbiję chuj do "nie tej dziury".

Były tu i już ich nie ma

Nie zabiłem żadnej, ściema!

Szczerze? Każda wystraszona

Była mego korniszona.

-Ale, ale, Sinobrody!

/Mamy tu kości, dowody!

/Ta tu w gnoju, kość udowa,

/To kobieca jest! I nowa!

Aj, przestańcie, z kością sraczka...

Umarła mi stara praczka

Sama się tak tu zabiła

Głową w dół z wieży skoczyła!

Nikt po prawdzie w gnój nurkować

Nie chciał, żeby ją pochować

No i psy ją tak obrały

Że same kości zostały!

-A to jak wyjaśnisz, stary

/Twoje z żoną czary mary?

/Że uciekły, nikt nie wierzy

/Chcę zobaczyć, co masz w wieży!

Bardzo proszę, oto świeży

Dorobiony klucz do wieży

Nie stój już tak po próżnicy.

Dokąd idziesz?

-Do piwnicy!

Śmiało wchodź, ja tam nie wchodzę

Szczurów strach mam, tu się zgodzę

Nigdy tam nie zaglądałem!

Chyba wam właśnie skłamałem.

-Sinobrody, ośle stary...

/Jam w to sam nie dawał wiary!

/Podziemne komnaty zwiedzam

/Po co tyle trupów trzeba?

Nic nie powiem, podrzuciłeś

Mi te zwłoki tam, wrzuciłeś

Jak nie patrzyłem w twą stronę

-One są już rozłożone!

-Ludzie, ten tu Sinobrody,

/Ze zwłok żon swych robił lody!

/I przetworów ma regały!

/Co jest?

One... Same chciały.

-Nie wmówisz nam, stary pryku,

/Że Alfreda w jabłeczniku

/Skończyć chciała, nikt nie wierzy!

Flaczki były. Sześć talerzy.

-Hej, bez sądu, mój kolego

/Powiesimy cię, żadnego

/I zjedzą cię w piekle zmory!

Mogę... Zjeść moje przetwory?

Dajcie czasu, i pod strażą

Mnie trzymajcie, jak wam każą

Moraliści mnie pochować

Ale grzech mięso zmarnować!

Psom nie dacie - bo szlachcianki!

Nie wyrzucicie ich, panki

A przetwory sam robiłem

Człowiek zły! - lecz doprawiłem!

Pozwólcie im odejść ze mną!

Nie? To zmarły nadaremno!

Chcecie zadośćuczynienia?

Wasz mój zamek! Moja ziemia!

Dajcież zjeść te rarytasy,

Peklowane krwią matiasy

Oczy w sosie językowym

Waginy w kremie czosnkowym.

I ogórki mam kiszone

Odbytnice trzy! Parzone!

Mam tu mnóstwo! Wino z jelit!

Mam więcej, jakbyście chcieli.

-Sinobrody, dość, bo czuję

/Że sobie z nas tu dworujesz

/Umówmy się, że domowy

/Areszt masz, aż zjesz, bądź zdrowy!

/Wywieś flagę, jak się skończą

/Przetwory, machaj opończą

/Ze sznurem wnet przylecimy

/I cię, chuju, powiesimy.

Dobrze zatem, pozwolicie

Że rozpocznę, żarcie, picie

Hejka zatem, do widzenia!

Umrę, chuje, z przejedzenia!