Wierszyk o tym, że ‘o, raju!

Żem jest omylny człowiek, zatem niewykluczone,

że Adam miał był męża, a Ewa Ewę - żonę.

No i niewykluczone, że ja, za mąż wychodząc

naturze urągałam, w natury mądrość godząc.

A że wszystko jest względne, że myśl ewoluuje,

więc Adam może z jabłkiem... (ot tak, konfabulując)?

A Ewa może z wężem? Lecz nieco mi to zgrzyta,

by z jadem wydzierżyła ta rajska prakobieta.

Lecz skoro żem omylna, tu także mogę zbłądzić -

natura mnie zlustruje, jest sąd - więc mnie osądzi.

A że omylny bywa ten, który niezawisły,

to jabłko się urwało, zrodziły zeń domysły,

że przecież co ma wisieć, to spadać nie powinno

i lepiej nie zaglądać w naturę i w intymność.

Do raju nam by wrócić, u źródeł się przekonać,

jak ma się (z tegoż tekstu) gdybanie - mąż, czy żona.

Bo czasy takie przyszły, że wciąż dowodów trzeba,

że Adam jest Adamem, a Ewą - nasza Ewa.

***

Uwaga! Gdyby ktoś,

chcąc zrobić mi na złość,

dowodził, że w to graj,

że jest dowolny raj,

to ja mu prosto w gębę,

że: może też tkwi w błędzie

wpisanym w DNA?

A w raju wszystko gra!