Władca

Słońce świeciło nisko nad ziemią, rzucając długie cienie na zieloną trawę. Na zwykłej, cichej łące płynął mały, ledwo słyszalny strumyk. Ta woda nie była jednak zwyczajna — strumień był żywym bytem, samym Władcą Czasu we własnej osobie.

​Z trawy wyszedł młody chłopak. Miał na sobie podarte buty, brudne, szare dresy i podziurawioną bluzę. Wyglądał na zmęczonego. Miał duży nos, małe uszy i brakowało mu trzech zębów z boku. Podszedł do samego brzegu i spojrzał w toń.

​Wtedy woda wydała z siebie szumiący głos. Władca Czasu odezwał się z wnętrza strumienia:

​— Z czym do mnie przychodzisz? Zakłóciłeś mój spokój! Musisz mieć do mnie poważną sprawę.

​— Szukam Władcy Czasu — odpowiedział Jack i rozejrzał się niepewnie wokół.

​— Stoisz właśnie przed nim.

​— Spodziewałem się czegoś innego... A nie małego strumyka na łące.

​Nurt zafalował łagodnie, a głos wody poniósł się po trawie:

​— Woda jest symbolem czasu, a jej stan zależy od ludzi. Kiedy czasy są burzliwe, ten mały strumyk zamienia się w rwącą rzekę. Gdy czasy są spokojne, jestem taki jak teraz. Lepiej powiedz mi, co cię do mnie sprowadza.

​Jack zacisnął dłonie w pięści i wpatrzył się w wodę.

​— Chcę cofnąć się w czasie.

​— Co? To niemożliwe!

​— Zrobię wszystko! — zawołał Jack.

​Strumyk wzburzył się lekko, jakby woda przyglądała mu się z bliska.

​— Wyglądasz mi na ubogiego człowieka. Masz na sobie podarte buty, brudne, szare dresy i podziurawioną bluzę. Drażni mnie twój olbrzymi nos i małe uszy. Nie masz też trzech zębów z boku. Kim jesteś? Masz dla mnie jakiś prezent?

​— Nie mam nic, zupełnie nic — powiedział Jack i zaczął przeszukiwać kieszenie. Wyciągnął mały łańcuszek i pochylił się nad wodą. — Mogę ci podarować jedynie medalik, który dostałem na pierwszą komunię.

​Woda zaszumiała z lekceważeniem:

​— W świecie ludzi jest takie powiedzenie: „Czas to pieniądz”. Skoro nic dla mnie nie masz, to odejdź. Szkoda mojej wody dla ciebie.

​— Ale...

​— Nie ma żadnego „ale”. Odejdź!

​— Dobrze — szepnął Jack. Z oczu poleciały mu łzy i spadły prosto w nurt strumienia. Odwrócił się, chcąc odejść.

​Gdy łzy pomieszały się z wodą, Władca Czasu odezwał się znowu:

​— Stój! Przestań płakać i odwróć się do mnie. Twoje łzy stały się w pewnym stopniu zapłatą. Poświęcę ci chwilę, ale wątpię, czy pozwolę ci cofnąć się w czasie. W całej historii świata było niewielu ludzi, którym pozwoliłem podróżować przez moją wodę.

​Jack spojrzał w strumyk z nadzieją.

​— Jeden tydzień. Błagam, tylko jeden tydzień!

​— Doprawdy... Tylko jeden tydzień?

​— Chcę uratować moich przyjaciół. Tydzień temu wypłynęli statkiem w rejs. Zastał ich olbrzymi sztorm. Wielka fala przykryła statek i wciągnęła go na dno. Wszyscy zginęli! Chcę ich ostrzec, żeby nie wsiadali na ten pokład.

​— Jak masz na imię?

​— Jack. Mam na imię Jack Snow.

​Woda zawirowała powoli.

​— Jack, przeznaczenia nie oszukasz. Jeśli nie zginą na morzu, natura dobierze się do nich w inny sposób. Twoje starania nie mają sensu.

​Jack nie wytrzymał i nagle ruszył pędem, wskakując w sam środek żywej wody.

​— Co ty robisz?! Nie zbliżaj się do mnie! Nie biegnij, głupi człowieku! Nie!

​Chłopak wpadł w strumyk. Woda natychmiast głośno zahuczała, opłynęła go ze wszystkich stron i postarzyła w jednej chwili, zabierając ze sobą.

​— Przebiegł przez mój strumień... Głupek! Przeniósł się do przyszłości! Dwadzieścia lat w przód! — zaszumiała woda na odchodnym.

​Wiatr zaczął mocno dąć. Mały dotąd strumyk w mgnieniu oka zamienił się w ogromną, wzburzoną i rwącą rzekę. To wciąż był ten sam Władca Czasu, ale w innej, groźniejszej postaci.

​Jack otworzył oczy i wyczołgał się na brzeg. Jego ciało było ciężkie, dłonie pomarszczone, a włosy siwe.

​Wielka rzeka zahuczała głębokim głosem:

​— Witam cię, Jack. Spałeś prawie dwadzieścia lat.

​— Jak to? — spytał Jack zmienionym, starczym głosem.

​— Przeszedłeś przez mój strumień. Chciałeś cofnąć się w czasie, a nikt bez mojego pozwolenia nie będzie podróżował! Przez dwadzieścia lat siedziałeś przy mnie bez ruchu. Upływający czas zadziałał na ciebie.

​Jack popatrzył na swoje stare ręce i na wzburzoną toń.

​— Dlaczego twój strumień zmienił się w rwącą rzekę?

​— Nastały burzliwe czasy. Mówiłem ci, że mój stan zależy od was, od ludzkości. Słyszałeś kiedyś o wielkiej powodzi? To mój strumień kiedyś wylał i zalał cały świat. Ale mniejsza z tym. Zostaniesz ukarany, Jack! Chciałeś oszukać Władcę Czasu i nielegalnie cofnąć się w czasie. Mogłem zamienić cię w pył, ale tego nie zrobiłem. Mówiłeś, że chcesz uratować znajomych. Teraz musisz ratować samego siebie. Cofnę cię w czasie. Będziesz marynarzem na ich statku. Do dzieła, Jack, do dzieła!

​Woda w rzece utworzyła duży wir i zaczęła wciągać go siłą do środka.

​— Ale ja nie... Czemu jakaś siła przyciąga mnie do rzeki?! Wciąga mnie! Ratunku!

​— Powodzenia, Jack... Powodzenia, sprytny człowieku. Żegnam! Ha, ha, ha! — zaśmiał się szum wody, a rzeka wciągnęła postarzonego Jacka pod powierzchnię, odsyłając go w przeszłość.

​Po chwili Jack stał już na drewnianym pokładzie statku. Słońce świeciło, a wokół rozciągała się tylko morska toń. Miał na sobie ubranie marynarza i trzymał tacę. Podszedł do niego kapitan.

​— Marynarzu, proszę zanieść naszym gościom wino i owoce.

​— Gdzie ich znajdę?

​— Na dole, pokój numer 12. Co za urwisy przeklęte, mam ich już dość! Niewychowane bachory. Z całym szacunkiem, marynarzu, ale cię nie pamiętam. Czy to twój pierwszy rejs?

​— Tak.

​— Rozumiem, prośba o wyrozumiałość. Starość nie radość, a tej młodzieży mam serdecznie dość!

​— Myślę, że nie będzie z nimi problemu — powiedział Jack i zszedł po schodach pod pokład.

​Wszedł do pokoju numer 12 z tacą w rękach. W środku siedzieli jego znajomi z młodzieńczych lat: Dino, Diko i Mara. Pili i głośno się śmiali. Żadne z nich go nie poznało, bo wyglądał jak stary człowiek.

​Dino popatrzył na niego i położył nogi na stole.

​— Wejść! Co nam przyniosłeś, dziadku? Wino i owoce? A gdzie rum? Pytam, gdzie jest rum?!

​Diko machnął ręką:

​— Zostaw tego starucha w spokoju! Przestań go szarpać za fraki, bo się ubrudzisz, ha, ha!

​Mara przyjrzała się Jackowi:

​— Ma takie same uszy jak Jack i wielki nos. Może to jego ojciec?

​— Nie zdziwiłbym się. Ten wygląda na idiotę i tamten też nim jest — powiedział Diko.

​Dino dodał:

​— Jack to przychlast. Można nim łatwo dyrygować.

​Jackowi zrobiło się bardzo przykro. Poświęcił wszystko, a oni tak o nim mówili.

​— Ja nie jestem żadnym dziadkiem! Wypraszam sobie.

​— Patrzcie, debilowi zrobiło się przykro! — zawołała Mara i chwyciła za kielich.

​— Mara, nie rzucaj w niego! — powiedział Dino, ale dziewczyna i tak cisnęła naczyniem.

​Kielich rozbił się o ścianę tuż obok Jacka. Chłopak odwrócił się i natychmiast wyszedł.

​— Poszedł sobie. Pijmy dalej. Na zdrowie! — krzyknął Diko.

​Wieczorem pogoda całkowicie się psuła. Zaczął padać deszcz i zerwał się silny wiatr. Jack pobiegł na górę do kapitana.

​— Panie kapitanie, musimy zawracać! Na tych wodach będzie sztorm!

​Kapitan odpowiedział:

​— Pływam od dwudziestu lat. Zorientowałem się już jakieś pięć godzin temu, że pogoda się zepsuje. Nie mówiłem nic tym młodym na dole. Zawracamy do najbliższego portu, oddalonego o trzydzieści mil morskich.

​Nagle nadszedł ogromny sztorm. Wielkie fale uderzyły w potężną siłą w pokład, woda zaczęła wlewać się do środka, a ludzie wypadali za burtę.

​— Jack, szykuj tratwę ratunkową i uciekaj! Już po nas! — krzyczał kapitan.

​— Panie kapitanie! Niech pan ucieka ze mną!

​W tym momencie Dino wybiegł z kajuty i rzucił się w stronę tratwy.

​— O, ten jeden, Dino, rzucił się na tratwę! — zawołał kapitan.

​Chwilę później potężna ściana wody nakryła pokład.

​— Fala go zabrała! — krzyknął Jack.

​— Koniec... Toniemy. Jest po nas!

​Jack spojrzał na spienioną toń.

​— Żegnaj, życie. Żegnaj.

​Pocałował swój medalik z pierwszej komunii i wpadł do morza. Zatonął, opadając na samo dno. Po trzech minutach morskie prądy zaczęły pchać go z powrotem ku powierzchni.

​Jack otworzył oczy. Znowu leżał na trawie przy małym, spokojnym strumyku na tej samej łące. Woda znów płynęła cicho.

​Głos Władcy Czasu wydobył się łagodnie z nurty:

​— Witaj, Jack. Jak było? Widziałeś swoich znajomych?

​— Tak!

​— Głowa do góry... Zawiodłeś się na nich?

​— Tak!

​— Nie mam dobrego serca — odpowiedziała woda.

​— Wiem.

​— Ale dla ciebie zrobię wyjątek. Przywrócę cię do momentu, w którym do mnie przyszedłeś. Darowałem ci życie i jesteś wolny. Wiesz, dlaczego tak postąpiłem?

​— Nie.

​Strumyk zaszumiał cicho:

​— Bo poświęciłeś się dla kogoś. To mi się spodobało. A wiesz, dlaczego nie pozwalam ludziom podróżować w czasie?

​— Żeby nie zachwiać teraźniejszością?

​— Nie! Bo to nie ma najmniejszego sensu. A teraz odejdź.

​Zadzwonił budzik.

​Jack podniósł się z łóżka w swoim pokoju. Był ranek. Popatrzył na swoje młode ręce, wyłączył alarm i zrozumiał, że dostając drugą szansę, może w końcu zacząć żyć po swojemu.