Wodnik

Patrz, Złotym Potokiem popłynęły wiersze.

Wiatr posplatał liście w jesienne warkocze

i echo piosenką przysiadło na ścieżce,

wśród wysmukłych sosen pod skalistym zboczem.

Źródło marzeń sączy kropelki nadziei

na uścisk od losu i przyjaznej dłoni.

Igra roztańczone w erze światła i cieni,

oblicze wodnika ukrytego w toni.

I tęsknotą szumi i zaklęcia szepcze,

wabiąc, nawołując romantyczna nutą,

dziewczęce uśmiechy , tak nieśmiałe jeszcze

ku brzegowi strugi pachnącego rutą.

Srebrny mostek niesie tupot stopy bosej

lśni w odbiciu wody twarzyczka rumiana.

Skrywszy skromnie oczy w długie ciemne włosy

przemyka ukradkiem niosąc młodość w dzbanach.

Przysiądę na chwilkę wśród gęstych zarośli.

Spojrzenie zalotne rzucę wodnikowi.

Wszak nie on jedyny marzy o miłości.

Czy spełni marzenie, niech mi sam odpowie.