Wolny kawałek

Była pociągnięciem końcówką szkolnego warkocza

i początkiem bezgrzesznej nieśmiałości.

Tańczyliśmy jak para pingwinów, ja śmieszniejszy,

surowszy od położonych z początkiem wakacji dech.

Przenieśliśmy się pod rozłożysty dąb z pogłosem muzyki,

porozmawiać po dwóch latach niewidzenia.

Była pewniejsza, dojrzalsza o to wszystko,

na co nie był gotowy łowca skarbów.

Po tych nocnych rokowaniach rozjechaliśmy się dozgonnie,

wywołując pierwsze nieupadłe powstanie trawy.