Wołyń

Widziałam spod kopy siana, brocząc z dziury po widłach, wiarę na pół przełamaną i odrąbane skrzydła.

Wino z winy fermentu, chleb, który z samej soli, ręce Twe wyrabiały święte — do dzisiaj rąk tych się boję.

Widziałam spod kopy siana, wciąż nosząc życie, choć zbrzydło, jak trzoda naszego Pana staje się w zwykłym bydłem.

I tę owcę zgubioną, której, nie bacząc na stado, poszedł szukać, i moment, w którym obwisło już ciało.