Wredne lato ułomne

Lato – to nie lato. Lato – to sprawdzian moralny.

Codziennie rano skoro świt wychodzę z domu i wiem, że polegnę. Za najbliższym zakrętem. Za progiem sklepu „U Marcina”.

Ja do Marcina nic nie mam. Fajny chłop. Ale nazwa jest dość myląca jednak. Powinna brzmieć: „U Marcina i jego córki, która mi się podoba, choć wcale nie powinna, bo to nieprzyzwoite i bęc”. Taki szyld bym widział. Taki szyld bardzo, ale to bardzo by mi się podobał.

Potem idę.

Pojawia się ona.

Potem druga ona.

Trzecia ona, bo czemu by nie ona.

Potykając się, walę w latarnie. Zawsze walę, i to na całego walę. Szyję mam, niestety, długaśną, a na niej znajduje się głowa. I nią to walę równo, a ona i tak nie myśli, głupia, choć taka nawalona przez te latarnie, co to o nich już wspominałem.

Czy ktoś specjalnie ustawia mi te obiekty świecące na linii mojego chodu? – pytam sam siebie, bo nie mam śmiałości pytać nikogo poza mną i sztuczną inteligencją, która ładnie redaguje teksty.

Lato jest piękne, ale wredne. Do kwadratu. Pojawiają się Perseidy, świetliki i odsłonięte ramiona pań, nie wspominając już o stanikach, zwiewnych kieckach i lepkich mackach. Moich oczywiście, he, he, ale to Lovecraft, więc w te góry szaleństwa nie skręcamy. Może w inne, ale nie dziś i nie jutro.

Czekam na jesień oraz zimę. Na maskujące sylwetkę swetry, na kurtki maskujące, na czapki niewidki dla pań zbyt ładnych i zbyt młodych. Bo to jednak strasznie nieprzyzwoite, żebym ja, dziad średniowieczny, a konkretnie pięćdziesięcioletni, ślinił się na widok młodzieży płci przeciwnej.

Boże – myślę sobie – przecież kiedy zdawałem maturę, tych tu jeszcze nie było. To już bliżej mi do Piłsudskiego i Rydza-Śmigłego niż do przedstawicielek Zetek, Betek i Alfetek. Na „Tytusie, Romku i Atomku” się wychowałem, nie na Tik-Toku w dzikim rozkroku. Było to dawno i za siedmioma górami, za siedmioma grodami.

Nadciąga popołudnie i cycaty dzień chyli się już na drugi boczek. Ja kończę. Nikogo nie męczę. Za to ręczę, klęczę.

Wracając, gdzie się wracać po jobie powinno, uważam na latarnie i wrocławskie krasnale, myśląc o latarniach i o bólu, jaki mi ostatnio sprawiły. Na odchodne żegnam się z widokami. Ja się żegnam, a zdradzieckie me oczy wciąż węszą i węszą. Psy pieprzone!

Panienka zauważa, już panienka wie, może panienka powie, może nie.

Ja wiem, że ona wie. Ona wie, że ja wiem, iż ona wie.

Wie, wie... wiejemy. Ja i me oczęta-pacholęta (okej, bez czułości, dziadzie).

Do domu, do schronu. Byle jak najdalej stąd.

Aha, bym zapomniał, a to w mej spowiedzi kluczowe, choć jest z tym problem i nie wiem, jak to powiedzieć. Wygląd mam dość straszny, dość przeciętnie straszny. Zapamiętywalny, ale nie celebrycki. Nikt o mnie nie powie: „Och, ten okropny brzydal”. Jestem pospolity, wcale się swej pospolitości nie wstydząc.

Jestem ogrem.