Wydasz mnie

w inne dłonie

w las pełen płomieni

jeden błysk w oku uświadamia

czego nie potrzebuję

Mężczyzny ze złotymi zębami

morze wódki

stojąc tu i teraz rozumiem

strach uciekającej sarny

błędników w oczach i obietnic

stojąc tu i teraz myślę o miodzie spływającym z łyżeczki

o białych koszulkach dzieci mokrych

włosach matek które nic nie słyszą

bo jak napisać dobrze datę urodzin i śmierci

trzy miesiące być może sto dwadzieścia dni

i wiesz dlaczego tak się stało

bo Ktoś ukradł księżyc

zapomniał włożyć list do koperty

więc nie masz komu wysłać żalu

pozdrowić z głębin nieba

ach banalnie proste rzeczy

wydaj mnie

drapieżnym wieprzom

potrafię napiąć łuk słabą dłonią

Uderzyć

Zła się nie lękam

najgorsza jest przemoc w niemocy

wydaj mnie

zanim zniknie lato i zapomnę

Ale jak zapomnieć