Zacisze u Mariusza wstęp

Wstęp

Mariusz był sześćdziesięcioletnim mężczyzną, który miał krótko ścięte włosy i lekką nadwagę. Mieszkał w jednorodzinnym domku z ogrodem w Mierzynie, małej wsi położonej w samym sercu lokalnej przyrody. Prowadził pensjonat, który nazywał się „Zacisze u Mariusza”. Był sam sobie szefem, co oznaczało, że otwierał go, kiedy chciał, i zamykał, o której chciał.

Wcześniej pracował w dużej korporacji, aż pewnego dnia doszedł do wniosku, że ma dość takiej pracy, i tak otworzył własny biznes.

Dziś dzień był spokojny. Ostatni goście wyjechali wcześnie rano, więc postanowił spędzić go na świeżym powietrzu. Ubrał się w spodnie dresowe i wyszedł z domu.

Z pomieszczenia na narzędzia wziął sekator, podszedł do żywopłotu i go obciął. Potem skosił trawnik. Do domu wrócił, gdy słońce zaszło. Wziął prysznic, po którym — w samych bokserkach, z piwem w dłoni — usiadł na kanapie.

Postawił przed sobą laptopa, po czym wszedł na stronę, gdzie napisał ogłoszenie o takiej treści:

„Zatrudnię kobietę na stanowisko pokojówki. Wiek nie gra roli.”

Nagle za oknem rozpętała się straszna burza — lał deszcz, a błyskawice przecinały niebo niczym ser.

Wtem usłyszał nieśmiałe pukanie do drzwi.

A kogo to niesie w taką pogodę? — pomyślał.