Zaduchy

Zaduchy

Otwórzcie się wrota starego cmentarza.

Pozwólcie mi w kroczyć w wasz Kraj zapomniany.

Mam z sobą worek jadła i światła do syta.

Proszę, niech mnie jakaś dusza ukochana

przed króla Śmierciwita rzuci na kolana.

- Kim jesteś stara już kobieto

i czego chcesz od mego Pana ?

Z bijącym sercem spogłądam w ciemności zarani,

to jednak poza jęczącym mi głosem

nie mogę nic dostrzec w tej piekielnej odchłani.

- To prawda jestem już stara lecz życia spragniona.

Przyszłam o litość i łaskę prosić twego Pana.

Aby mi męża ciężko chorego ,

z dziada, pradziada Światem zwanego, uzdrowił.

Chcę aby twój Król przebaczył Światu memu

za jego twarde serce i niewinnych rąk skąpanych w męce.

Niech dusza Świata miłością się wypełni

a wszelkie skazy i zarazy wrzuci do ogniowej kazi .

- To nie takie proste stara babo gwarna,

co masz w zamian dla mojego Pana?

- Mogę mu włosy wyplatać do rana,

a potem mu łoże zaściełać pięknie.

- Głupia ty babo to wszystko

jest nic dla mego króla Śmierciwita !

- Mam jeszcze światło dla ciepła i radośći

oraz suknię ślubną i obrączkę mej miłości.

- Oddajesz za uzdrowienie Świata całe swe kochanie?

- Co mi z tego mojego kochania bez prawdziwego miłowania.

Otwórz te wrota bo język kołkiem staje

i wpuść mnie do środka ty nędzny hultaju.

- No dobrze ty marna kobieto.

Niech się stanie co się stanie.

Prędzej otwórzcie się wrota bo świt nas pogania

Wchodź szybko do krainy mego Pana.