Zagadki Chrisa. 3 - odgadnij mnie!

Wielu mówi, że jestem stary, niemodny i zacofany. Dlaczego? To mnie tak zasmuca. Wielu mówi, że jestem zły, jestem potwornością, która spadła na nich zakuwając ich w okowy... No właśnie, czego? Chyba sami nie wiedzą. Marudzą, narzekają, to dlaczego mnie zaprosili? Dziwne... Tak bardzo się zmieniłem? Nieprawda... Ja jestem taki sam, może oni już nie są. Szkoda, robiłem wszystko, by do tego nie doszło.

Na szczęście są jeszcze ludzie, którzy tak bardzo mnie wyczekują. Nazywają mnie czymś najcudowniejszym, pięknem w najwiekszej formie. Och! Jak ja się wtedy rumienię. Uwielbiam ich. A jak oni mnie wspominają. Odtwrzają mnie, jak retrospekcję pełną magii. Dla takich żyję, dla nich staję się esencją tego, co sprawia, że unosimy się do gwiazd. Tam, Wśród drobin kosmosu, tworzę diamentowe mosty, po których chodzicie, dotykając nieba. Im bliżej jesteście, tym grubsze są, szyte przeze mnie, złote nici.

Nie jestem staromodny. Doceńcie mnie. Czekajcie na mnie, a przybędę, jeżeli tylko będziecie chcieli.

A me imię to...