Załamanie

W ciszy nocy pękło coś we mnie, 

Jak tafla szkła, co już nie jest pewnie. 

Myśli jak deszcz po szybach spływają, 

Słowa milkną, oczy drżą, łzy zostają.

Serce jak lód — kruche, pęknięte, 

W duszy wichura, emocje zamknięte. 

Chciałem być skałą, a jestem pyłem, 

Marzenia zgasły, stały się dymem.

Załamanie — to nie krzyk, to cisza, 

Która powoli w duszy się rozwija

I niszczy od środka.