Zanim ( II ) / Zbieg

Mijały lata, długie lata. W dwudziestym szóstym roku za sprawą wampira, przybysza z dala, stałem się nosferatu pierwszej kategorii. Podczas inicjacji nijaki Leon dał upić mi łyk swej świętej, czarnej krwi. W ten sposób docenił moje zasługi jako przywódcy łódzkich wampirów.

A Kreeshny jak nie było tak nadal jej nie ma. Przepadła. Ja nie tęskniłem. Moje dzieci również.

Mój wampiryczny związek stanowiło pięć grup nieumarłych. Ja i moje Crew jak do tej pory spaliśmy podczas dnia w piwnicach opuszczonych i zrujnowanych kamienic. Mieliśmy do dyspozycji dwadzieścia pięknych trumien.

Kiedy moja grupa dowiedziała się, że nie muszę już spać za dnia, ogarnęła ich wściekłość i jeszcze głębsza zazdrość. Mogłem wyruszyć w świat, jednak poczułem potworny lęk, gdy zrozumiałem, w jakiej znalazłem się sytuacji. Wampirza ferajna widziała we mnie antychrysta. Planowali mnie zabić, dlatego naprędce uciekłem, zdezerterowałem. Ma ucieczka, swój finał miała dopiero w Lidżendzie, mieście położonym na północy kraju. Mój wybór podyktowany był dużą ilością innych wampirów pierwszej kategorii.

Jeden z mych nowych ziomków doniósł mi, iż w najstarszej części miasta przebywa niesamowicie piękna nieumarła. To była ona, ta suka Kreeshna.

Przez te wszystkie lata musiała urosnąć jeszcze bardziej w siłę. Bałem się jej, jeszcze gorzej niż mych łódzkich towarzyszy.

Pewnego dnia, gdy włóczyłem się po dzielnicy zwanej Pochodnią ujrzałem na polanie między wysokimi, mieszkalnymi budynkami sporych rozmiarów cyrkowy namiot, a przed nim tłum czekających na przedstawienie ludzi. Kobieta z makijażem klauna sprzedawała owej grupie bilety wstępu.

Postanowiłem stać się niewidzialny. Występ okazał się interesujący. Szczególnie podobały mi się sztuczki akrobatów. Wyszło super, jednak pod koniec spostrzegłem właściwego klauna, mężczyznę. To, co mnie zaniepokoiło to stróżka ściekającej po brodzie krwi tego osobnika.

Biały strój z czarnymi guzikami, także nosił ślady krwi. Facet był wampirem i to najpewniej tej samej kategorii, co i ja. Idąc dalej tym tokiem rozumowania doszedłem do wniosku, iż wiedział o mej obecności. Na nic moje zanikanie.

Natychmiast wyszedłem na zewnątrz, mocno poruszony tym, co zobaczyłem.

Zacząłem iść szybkim krokiem przed siebie. Gdy znalazłem się już w pobliskim parku dostrzegłem zmianę kolorytu liści drzew i zarośli. Pomyślałem, że to coś w rodzaju ludzkiej siwizny, jesieni życia, która miała nadejść albo już nadeszła. Oczywiście nie dla mnie.

Na nic zdał się mój szybki pochód. Przede mną ni stąd ni zowąd wyrosła postać wampirycznego żartownisia. Może to coś nieracjonalnego, ale nagle przestałem się bać. Chciałem go poznać i z nim porozmawiać. Dopiąłem swego. W trakcie naszej konwersacji kolejny raz usłyszałem, iż w mieście przebywa moja Kreeshna. Stała na czele mrocznej społeczności. Wspólnota bardzo ją szanowała, ponieważ była najstarsza i najsilniejsza. Tylko ona pamiętała archaiczne czasy, początki upadłych.

W gruncie rzeczy wampiryzm kwitł w mieście, a śmiertelni bali się wychodzić z domów.

Po niezwykłej i kojącej rozmowie udałem się dalej w kierunku Śródmieścia. Chciałem na tę chwilę ujrzeć niezwykłą Kreeshnę, która znacznie urosła w moich oczach.

Nie miałem wyjścia. Kiedy jak nie dziś? Musiałem zmierzyć się ze wspomnieniami jak i tym, co przyniosło satanistyczne życie. Pić aż do końca, zanim zesztywnieje.