złoci żniwiarze

gdy księżyc przykryją gęste chmury

nad cichym cmentarzem tuż za wsią

zakradają się łotry z latarnią i łomem

rozbijają marmury wyłamują krzyże

szpadlem wymacują wieka trumien

szukają klejnotów i złotych koronek

wybudzone duchy jęczą z rozpaczy

wicher wściekle zawodzi w kniejach

ziemia drży pod stopami szubrawców

spod płyt nagrobnych słychać łkanie

stłumione szlochy nie dotrą do nieba

ani ich błagania o wiekuisty spokój

zanim wzejdzie słońce hieny umkną

z pełnymi portkami i siwym włosem

przemoczeni zimnym potem strachu

wrócą na wieść o zbiorowym grobie