Złoto objąć, leć przez mrok - Rozdział 1 - Gdy kruszy się stara moneta #4

Tłumaczenie wykonane przez autora oryginalnej japońskiej powieści light novel pt. Ougon wo idaite ma tobe. Tekst źródłowy został opublikowany na japońskich platformach Kakuyomu oraz Tales.

Skoro potwierdzono autentyczność mithrilowych monet o nieznanym pochodzeniu, kardynał finansowy Dominikus Bencant nie mógł już milczeć. Udał się do Gildii Poszukiwaczy Przygód, by dowiedzieć się prawdy o maginie imieniem Nakamura – i przypadkiem odkrył coś znacznie bardziej złowieszczego.

– To Wieszczka Katastrofy, Phiria...

Bencant zadrżał z niedowierzania. To bez wątpienia Wielka Mędrczyni elfów i oszustka upadłego królestwa, znana jako Wieszczka Katastrofy Phiria.

– Nie ma drugiej elfki z Szczęściem równym zero – tylko ona może być Phirią.

– Nie, nie, to chyba za dużo! Tablica statusowa to cud boski – jest absolutnie niepodważalna, prawda? Poza tym podobne cechy to ogólna tendencja u elfów, a szczegółowe wartości się różnią. I wreszcie – fałszerstwo jest właściwie niemożliwe, zapewniam pana!

Mistrz gildii próbował jakoś załagodzić sytuację, ale Bencant nie potrafił ukryć niepokoju.

– Ile lat jesteś mistrzem gildii? Różnice w statusie mogą się zmieniać po rejestracji – a jeśli ktoś celowo je zaniży, to nawet dzieciak może oszukać system. Ale „Szczęście” to co innego. Tę wartość mierzy sam Bóg – nawet elf nie może jej zmanipulować.

– Ale przecież wygląda zupełnie inaczej! I z tak niskim poziomem many nie da się utrzymać iluzji przez cały czas, to po pr...

– Właśnie to wykorzystuje. Rzeczywiście, nie ma mocy – ale wyszkoliła się tak, by przy minimalnym zużyciu many zmieniać wygląd z mistrzowską wprawą. I w ogóle – fakt, że to elfka o lepkich palcach, cię nie zastanawia? Elfy z natury są szlachetne – nie schodzą tak nisko, by parać się takim pospolitym przestępstwem.

– W dzisiejszych czasach Wysokie Elfy potrafią kraść jak zwykłe złodziejaszki. Jest ich cała masa – szukanie jednej to jak szukanie igły w stogu siana.

Trinu pokręcił głową pod głębokim kapturem. Informacje o tym były... ale czy aż tylu elfów naprawdę zbłądziło i przeniknęło na ludzkie ziemie...?

– Wyślij natychmiast posłańca do Króla Elfów.

Powiedz mu, że pieczęć na Phirii została złamana – i że musi natychmiast wysłać oddział egzekucyjny.

Wypił jednym haustem podaną herbatę i kontynuował.

– Przenieście pojmaną elfkę do specjalnego lochu w katedrze, i to natychmiast. Zamknijcie ją tam, nawet jeśli trzeba będzie zakuć ją w odlew z metalu. Jeśli raz zniknie z oczu, nie znajdziemy jej za życia.

– Taką elfkę należy natychmiast poddać oczyszczeniu.

Chłodne spojrzenie spod głęboko nasuniętego kaptura sprawiło, że mistrz gildii – choć powinien mieć całkiem niezłe umiejętności – zbladł ze strachu.

– Nie myśl samodzielnie. Rób dokładnie to, co mówię. I broń Boże, nie próbuj jej „oczyszczać”. Ona opanowała również sztukę reinkarnacji – jeśli ją zabijesz, natychmiast odrodzi się gdzieś indziej.

– Jak karaluch...

Trinu spojrzał na Bencanta z ukosa i w głębi kaptura miał minę wyrażającą najczystsze niedowierzanie.

– Karaluch przynajmniej jest uczciwy. Przecież trzeba było ogromnych ofiar – cała wyprawa, prowadzona przez przedprzedniego Świętego Króla i Króla Elfów, była potrzebna, by ją w końcu zapieczętować...

Bencant zdjął szkarłatną piuskę i otarł pot z głęboko pomarszczonego czoła, po czym przycisnął palce do wewnętrznych kącików oczu, bezradnie stękając. Z tego wynikało jedno: sprawę Nakamury należy zawiesić – wszelkie siły skupić na unicestwieniu Phirii i tylko temu poświęcić się bez reszty. W dodatku wciąż są niezarejestrowane monety z mithrilu... Jeśli wpadną w ręce Phirii, świat może naprawdę runąć. W głowie rozlegał się alarm.

– Yyy... kto to właściwie jest, ta „Wieszczka Katastrofy Phiria”?

W czasie gdy trzech duchownych – stary kardynał przypominający niedźwiedzia, młody i wychudzony kapłan oraz drobna inkwizytorka specjalna – zagłębiali się w rozmowę w swoim gronie, niebieskowłosa recepcjonistka, która została pominięta przy zmianie tematu, podniosła rękę z nieśmiałością. Coltrata spojrzał chłodno, jakby chciał ją zbyć wzrokiem i już otwierał usta, by coś powiedzieć.

Jednak zanim zdążył to zrobić, Bencant go powstrzymał i sam odpowiedział.

– Oszustka upadłego królestwa. Demony bledną na jej widok. Raz rozpęta swą potęgę – przez dziesięć lat nie urośnie tam nawet źdźbło trawy.

– T-to znaczy... taka postać naprawdę istnieje w naszych czasach?

– Właśnie tak.

Bencant przystrzelił recepcjonistkę wzrokiem.

– To prawda, że jest wielką elfką, która żyje już prawie trzy tysiące lat. Ale nawet elfy, gdy żyją zbyt długo, przestają widzieć świat jako coś realnego – staje się on dla nich tylko eksperymentalnym pudełkiem. Dla niej ludzie, elfy, maginowie, bogowie, królowie demonów, a nawet demony – wszyscy to jedynie żywe, płaczące zabawki.

Bencant spojrzał w dal, jakby przez jego umysł przetaczały się wszelkie znane zapisy.

– Ależ pani... Czy posiada pani jakąś umiejętność identyfikacji? Albo doświadczenie w tej dziedzinie?

– Nie... Mam co prawda rejestrację jako poszukiwacz przygód klasy brązowej, ale to było tylko obowiązkowe ze względu na pracę w gildii. Prawie nie mam doświadczenia w walce...

– Więc dlaczego?

Nie dostała przecież żadnego zlecenia... Dlaczego sama z siebie przegląda akta elfek, jedno po drugim...? Bencant nie mógł przestać zastanawiać się, co motywuje tę recepcjonistkę.

– Jako recepcjonistka mam do czynienia z różnymi poszukiwaczami przygód – to część mojej pracy.

Niebieskowłosa recepcjonistka rzuciła okiem na jeden z plików, patrząc na niego swoimi okrągłymi oczami, i powiedziała to jakby mimochodem.

– Miałam wrażenie, że już wcześniej spotkałam kilku elfów, którzy mówili dokładnie takim samym tonem i używali tych samych zwrotów jak ta elfka. Poczułam, jakby jedna i ta sama osoba celowo zmieniała sposób mówienia. Więc zaczęłam się przyglądać... i nabrałam pewności. Nikt inny tego nie zauważył, ale mnie to po prostu nie dawało spokoju. Wyjęłam więc pliki osób, które mogłyby pasować, sprawdziłam ich statusy i inne dane, i chciałam zgłosić sprawę do odpowiedniego działu, żeby zajęli się tym śledztwem.

Westchnął głęboko.

– ...Nawet jeśli pieczęć została złamana, chciałbym wierzyć, że to dlatego, iż ludzie stali się choć odrobinę mądrzejsi – bez boskich cudów i bez magii.

– No cóż... Tak, Wasza Eminencjo.

Nikt wokół nie rozumiał, dlaczego Bencant westchnął z taką złożoną goryczą i dlaczego Coltrata tak szczerze się z nim zgodził.

– A teraz ty.

Za niebieskowłosą recepcjonistką, którą nagle przeszył przenikliwy wzrok Bencanta, Coltrata stanął z westchnieniem jakby mówił: „No dobrze, dobrze...”, blokując jej drogę ucieczki.

– Eh...?

Zaraz potem Bencant położył prawą dłoń na prawym ramieniu recepcjonistki, dokładnie tam, gdzie opadały jej niebieskie włosy. A właściwie – nie położył, tylko chwycił. Nie tyle chwycił, co niemal wbił swoje grube, jak u niedźwiedzia, palce, niczym by nie wypuścił ofiary. Nie miała już dokąd uciec.

– Jak się nazywasz?

Jako kardynał uśmiechał się z niezwykłą łagodnością i miłosierdziem, ale w oczach recepcjonistki nakładał się na ten obraz wizerunek dzikiego, groźnego niedźwiedzia.

– Sora Estifarl. ...Ehm, Wasza Eminencjo? Czy ja... zrobiłam coś strasznie niestosownego...?

Zabrzmiał głośny wdech przez nos – a potem nastąpił szturm słów.

– Poszukiwaczko Soro Estifarl. To ja, Dominikus Bencant, osobiście cię mianuję. Formalności załatwimy później. W imię Boga – nie masz prawa odmówić. Milcz i chodź za mną.

Jej wielkie, granatowe oczy – wciąż dziecięce – zamieniły się w maleńkie punkciki.

Sora Estifarl, niebieskowłosa recepcjonistka, została bezceremonialnie wyciągnięta z holu przez starego kardynała i wrzucona do białej karety z siłą godną wojownika pierwszej linii.

Trinu, który obserwował wszystko przez szczelinę w kapturze, spojrzał z rezygnacją na biedną Sorę, jakby chciał powiedzieć: „I tak nic nie wskórasz”, po czym zahaczył stopą o tylny stopień odjeżdżającej białej karety.