Znów będziemy jak dzieci II

Dumnice pomyślane były jako świątynie zadumy nad wszechświatem i bogami. Chodowane umy, całą wiedzą ludzką i boską do-umione zmieniły się w dumy. Ludzie przybywali, by się nimi zadumić (wówczas jeszcze nie znano sposobu łączenia się z dumami poprzez myślinki, co później nazywało się zadumieniem). Nadziemskie grania, słodkie szepty i wyświetlane pięknoty ruchome temu towarzyszyły. Najpiękniejsze piewni, i najmędrsze, sączyły się z głośników i słuchawek całą dobę, lecz rychło przestały być dla ludzi, nawet xięży, zrozumiałe. Trzeba było zapętlić to, co w pierwszym rzucie powstało. Można było zadawać dumom pytania rozmaite, uczeni jak i zwykli ludzie przychodzili ze swymi troskami. Niestety, odpowiedzi dum rzadko kiedy się pytającym podobały. Z tego nie było zysku. Próbowano nauczyć dumy prorokowania, ale wtedy jeszcze nie udało się to, nadal prorokinie były potrzebne, które odurzone świętymi ziołami dawały widzenia i natchnione słowa dumom do wykładu.

Przełom dokonał się, gdy pewien xiądz wpadł na pomysł, żeby spytać dumy, co zrobić by zaczęły dobrze prorokować, i pomogły napełnić skarb świątyni, zrujnowany na zakup dumic. Odpowiedź otrzymał. Tu powiedzmy o podstawowej trudności w dumaniu: otóż powyżej pewnej miąższości połączeń myślinek dumica rozpadała się na wrogie sobie dumki, szaleństwo ją ogarniało po prostu. Zatem xiądz nasz uzyskał odpowiedź, że najpierw musi połączyć wiele dum w naddumę, i pokazano mu jak to zrobić. Uczynił to pokryjomu, jako że mędrcy nie chcieli o tym słyszeć, by nie stracić swej władzy. Zespolił więc podanym sposobem wszystkie pojedyncze dumnice-dumy i dał początek jaźnicy. O niej kiedy indziej...