Życie na protezach

Liczydła i wszelkie inne kalkulatory zstąpiły nam tabliczkę mnożenia i w ten oto zmyślny sposób nie musimy pamiętać, ile jest pierwiastek z potęgi do kwadratu. Wyrażanie emocji za pomocą skrzywionej japy, załatwiło nam mordęgę trafnego wyrażania osobistych uczuć. Do zestawu udogodnień dodreptała AI, czyli kolejna wyręka zwalniająca nas z samodzielnego myślenia. Potrafiąca w pół sekundy uględzić pracę doktorską imienia ojca Rydzyka.

Nie pisałbym o tak rozumianym postępie, gdyby był on wykorzystywany sensownie. To znaczy jako sprzęt - uzupełnienie indywidualnych dociekań. Jako podporę samodzielnego ruszania głową. Jako istotnego pomagiera, lecz nie apodyktycznego uzurpatora naszej osobowości.