2003-2006 - drabble

Jadę autobusem. Jest zimny, jesienny wieczór. Za oknem świat miga ulicznymi latarniami i żyrandolami w oknach bloków. Nie dziwi mnie, że kierowca jedzie przed siebie, omijając każdy kolejny przystanek. Siedzę spokojnie i czekam, aż się zatrzyma. Nie mam celu, zresztą chyba inni też go nie doznali. Od początku podróży nikt nie zaprotestował. Nagle czuję, że świat zaczyna się zmieniać. Kolory zimnego błękitu przeszywają powietrze i wypełniają wszystkie jego atomy. Noc jaśnieje, ale wydaje mi się, że tylko ja to zauważyłem. Ludzie dalej siedzą, autobus toczy się leniwie do przodu. W oddali, jakby za kurtyną, słyszę „... wszystko porządek swój ma”.