Foto-zabawa nr 10 – Dziewczyna i fotograf

– Jeszcze z profilu pstryknę... tak. O, tak! Świetnie – entuzjazmował się fotograf. – Pięknie wyszło! A mogłabyś się trochę uśmiechnąć?

– Nie – mruknęła Eliza i wydęła pogardliwie wargi. – Nie jestem twoją lalką.

– No wiem, wiem. Po prostu masz taką piękną twarz i jeden mały uśmiech mógłby... – mężczyzna złapał spojrzenie dziewczyny i urwał, bo się spłoszył. – No, ale nic nie musisz, oczywiście. Nie złość się.

– Jak mam się nie złościć, skoro nic nie mogę?! – zirytowała się Eliza.

– Jezu, z taka twarzą? – jęknął fotograf. – Dziewczyno, możesz wszystko!

– Taa, jasne. Pozować do zdjęć i uśmiechać się. Rzeczywiście, szczyt marzeń.

– A co byś chciała, właściwie? – zainteresował się mężczyzna.

– Cokolwiek, no. Coś innego.

– Na przykład?

– O rany, no nie wiem. Może bym chciała zostać piratką? Albo naukowczynią? Albo podróżniczką, co odkrywa nowe lądy? Chyba jest mnóstwo możliwości dla dziewczyn, które rodzą się w normalnych rodzinach, nie?

– Przypuszczam, że większość dziewczyn urodzonych w normalnych rodzinach marzy o tym, żeby zamienić się z tobą miejscami.

– Głupie pipki – Eliza znów wydęła wargi i lekceważąco wzruszyła ramionami. – Nie wiedzą chyba, jak to jest, kiedy człowiek zostaje zdefiniowany już na starcie.

– Myślę, że mogą wiedzieć.... – spróbował zaoponować fotograf, ale coraz bardziej wzburzona dziewczyna nie zwracała już na niego uwagi.

– Kiedy rodzisz się w takiej, a nie innej rodzinie i nikt nawet nie pyta, kim chcesz być! Kiedy twoje miejsce zostaje wyznaczone zanim w ogóle przyjdziesz na świat! Wszystkim się wydaje, że wszystko o mnie wiedzą, jak tylko na mnie spojrzą! Co znowu? Czego tak patrzysz?!

– Przepraszam cię, ale światło teraz tak dobrze pada. Mógłbym pstryknąć jeszcze jedno?

– A, rób co chcesz. I tak nie zrozumiesz. – Eliza wyraźnie oklapła i zrezygnowana machnęła ręką. – To gdzie mam położyć tę cholerną płetwę?

Obrazek nr 2 https://zapodaj.net/plik-2RnkpwEG1u