Jesień

żegnam, adios, uciekam we wrzesień

koniec upalnych południ i dusznych wieczorów

każdy głupi przeczuwa już rym.. tak, to jesień

"melancholijna pora, oczu oczarowanie"

pora świateł i mroków, i tylu kolorów!

dość kołatań serca, dość walki o oddech

namiętności gorącej, chamskiej i "tutaj i teraz"

opuszczam was myśli jasne i pogodne

"w szkarłacie, złocie stoi las przy lesie"

to znaczy być życiem w pełnej krasie - umierać

poświęcać się estetyce - to piękno

mizernieć z hasłem "zbawienia świata" na ustach

poświęcamy się dla was by ta teraźniejszość

"w purpurze, w złocie więdniesz, lesie mój..."

mogła czasami wpadać w wasze gusta