LBnP nr XXVI- Kocham, nienawidzę.

Wszyscy byli na czarno. Ceremonia miała zaraz się zacząć. Zaproszono nas do środka. Od razu co się rzucało w oczy to ciemna, drewniana trumna. Usiedliśmy na swoich miejscach. Wpatrywałem się ciągle w jego zdjęcie, które stało obok bukietu kwiatów. Z nerwów zacząłem drapać rękę aż zrobiła się czerwona. Ksiądz zaczął swoją przemowę. ,,Wszyscy kochaliśmy…’’ Słyszałem tylko urywki zdań, jakby nie docierało do mnie, że nie żyje, że leży w tym drewnianym pudle martwy. ,,…szczęśliwe życie…’’ .Zadawałem sobie ciągle pytanie dlaczego mnie zostawił. ,,…zawsze był pomocny…’’ Dlaczego musiał to zrobić? ,,…będą tęsknić…’’ .Nienawidzę go za to. ,,W imię Ojca…’’. Nie wybaczę mu. ,,…i Syna i Ducha Świętego…’’. Kretyn. ,,Amen’’.

Jedyne co mi po nim pozostało to jego czerwona gitara. Grał w zespole. Miałem teraz przed sobą wspaniałe wspomnienie. Zawsze przychodziłem na próby posłuchać ich. Siadałem i widziałem go. Był skupiony na grze, ale jednocześnie się do mnie uśmiechał. Widziałem to w tej chwili. Jakby naprawdę był. Wszyscy na Sali płakali, ale ja do tej pory nie uroniłem ani jednej łzy, bo nadal odczuwałem złość. Chciałbym zamienić się z nim miejscami.

Nadeszła kolej mojej przemowy. Popatrzyłem na chwilę na kartkę, którą ściskałem w dłoniach. Wstałem i ruszyłem w kierunku mikrofonu

,,Co powiem? Przecież ćwiczyłem to''.

Robiło mi się coraz bardziej gorąco.

,,Co im powiem o nim? Nie chce czytać tego''.

Zgniotłem kartkę i schowałem ją do kieszeni. Liczyłem kroki. Szedłem wolno. Z mojego czoła spływały strużki potu.

,,To będzie dla ciebie, to co powiem będzie dla ciebie''.

Stanąłem przed mikrofonem. Uregulowałem go do mojego wzrostu. Patrzyłem przed siebie. Widziałem go.

,,Kocham cię''.

Z mojego policzka popłynęła łza. Wziąłem wdech. Otworzyłem usta…