Kszyk, czyli w oparach absurdu

Detektyw i komisarz przybyli na miejsce zbrodni. Pod drzewem znaleźli nieruchomo leżące ciało.

- Czy to...? - zaczął detektyw.

- Nie, to tylko śpiący funkcjonariusz. Zwłoki są nieco dalej.

Przeszli jeszcze kawałek, aż dotarli nad rzekę, gdzie często kąpali się nielegalni chińscy imigranci.

Tam znaleźli młodą kobietę w potarganym ubraniu, leżącą na ziemi. Detektyw przyjrzał się uważnie.

- Widzę ślad na palcu. Zapewne ktoś ściągnął jej pierścionek.

- Nie, nie. Jeden z moich funkcjonariuszy to zrobił. Wypadek przy pracy.

Nagle kobieta otworzyła oczy.

- Myślałem, że nie żyje - zdumiał się detektyw.

- Tak nam się zdawało. Może pamięta, kto jej to zrobił.

- Nic nie pamiętam - zaprzeczyła kobieta.

- Widocznie w wyniku uderzenia straciła pamięć. Dostała dużym i tępym narzędziem.

- Może to Rurk. Jest duży i tępy.

- W krzakach nieopodal znaleźliśmy młot. To bardziej prawdopodobne narzędzie zbrodni. Jest na nim dziesięć odcisków palców, dziewięć należy do moich funkcjonariuszy.

- A ten dziesiąty?

- Na razie nie wiadomo. Możliwe, że zostawił go zabójca.

- Przecież nikt nie zginął.

- Na razie nie, ale i tak wsadzimy go za zabójstwo. Masz chusteczkę?

- Tylko papier toaletowy, ale już się nim podtarłem.

- Nic nie szkodzi.

Detektyw podał komisarzowi kawałek zużytego papieru toaletowego, a tamten głośno, niczym stado przebiegających nienaoliwionych nosorożców, wytarł sobie w niego nos.

- Ma pan katar?

- Nie, ale ubrudziłem się, gdy jadłem loda.

- Ale teraz ma pan kupę na twarzy.

- Nic nie czuję. Chyba mam katar.

Podszedł do nich ubrany w granatowy wams skośnooki blondyn. Popatrzył dziwnie na komisarza.

- Przybyłem, by poinformować, że poszkodowanej wróciła częściowo pamięć. Można ją przesłuchać.

Funkcjonariusz odszedł, zostawiając za sobą mokre ślady, jakby dopiero kąpał się w rzece.

- Coś mi tu śmierdzi - stwierdził detektyw.

- Puściłem bąka.

- Nie, to coś innego. Coś jak wczorajszy budyń albo niedojedzona kanapka z dżemem.

- O nie, moja kanapka z dżemem. Wczoraj jej nie dojadłem.

- I co pan z nią zrobił?

- Zostawiłem w radiowozie. Pójdę po nią, a pan niech przesłucha tę kobietę. Tylko delikatnie.

- Jak zawsze.

CDN...