Poprzednie części: LBnD - 1 - Kasacja

LBnD - 2 - Hamulce

Sznur jest mokry od śniegu i dłoni. Kulig rusza, jakby ktoś pociągnął nam świat spod nóg. Śmieją się z przodu; my siedzimy pod jednym kocem, który nie chce się domknąć. Mówisz: „Szybciej”. Ja: „Trzymaj się”. Zakręt przychodzi bez zapowiedzi. Płoza haczy o zlodowaciały kamień, sanki szarpią, sznur strzela w palec. Palec pamięta. Na sekundę lecimy osobno. Łapię cię za rękaw, ty mnie za nadgarstek. Hamujemy razem, dysząc parą w lesie. Ognisko daleko, muzyka gaśnie w oddali. Koc dociąga nas do siebie. Nie mówię „przepraszam”, nie mówisz „nic się nie stało”. Wiążesz sznur na nowo, ciasno, jak obietnicę. Jedziemy wolniej, bez słów.

Następne części: LBnD - 3 - Następny

Komentarze (14)

JagVetInte 2 miesiące temu

Bo miłość nie musi zawsze pędzić. Wystarczy, że sunie do przodu, wciąż.

Już myślałem że nikt nie napisze w LBnD.

NinjaC 2 miesiące temu

Drabble to moja ulubiona bitwa - więc tu zawsze mnie zobaczysz. Pozdro.

Grafomanka 2 miesiące temu

Dlaczego ten tekst z seksem mi się kojarzy... kurczę, aż nie wiem, co myśleć

Mona Demona 2 miesiące temu

Te skojarzenia rozumiem — napięcie i bliskość mogą tak zadziałać 🙂 A jednocześnie czuję tu głównie zaufanie i wspólne „ratowanie się”. I to mnie bardziej chwyta.

Mona Demona 2 miesiące temu

Bardzo filmowa scena — czuję zimno, chwyt za rękaw i tę ciszę po poślizgu. Lubię, że nie ma tu „nic się nie stało” ani „przepraszam” — zmiana dzieje się po prostu: wolniej, razem. Bardzo udane.