LBnP nr 50 - Ostatni dzień przed ucieczką

stawiam się jako troll wezwany do tablicy i wstawiam mój tekst wpisujący się w temat: "Jeden dzień z życia kobiety/mężczyzny"

Podobno tuż przed śmiercią całe życie staje człowiekowi przed oczami. W moim przypadku było zupełnie inaczej. Szczerze mówiąc, wyobrażenie, że w swojej ostatniej chwili zobaczę wszystko, wydało się przerażające. Uciekałem przed przedwiośniem śmierci. Po drodze zabrałem dwie autostopowiczki. Rzuciły od niechcenia imionami - Roma i Kama.

Los przeznaczenia?

Po krótkotrwałej ciszy rozległy się przekrzykiwania. Kłóciły się zapamiętale o jakiegoś Robusia i namiętnie paliły papierosy, odpalając jeden za drugim. Przez uchylone szyby do wnętrza wdzierały się lodowate krople deszczu. Wąska droga wiła się zakolami, a po obu stronach nagie gałęzie falowały, jakby wiatr porywał je do tanga.

Roma miała chyba dość marudzenia towarzyszki, bo włączyła radio, a Kama odpięła pasy i się przechyliła, usiłując dosięgnąć iPoda. Dziewczyna jęknęła, kiedy Roma szturchnęła ją łokciem w kark. Papieros wypadł z ust i wylądował między udami.

- Kurwa mać! - zaklęła, chcąc strzepnąć żarzący się popiół z tapicerki. - Ja pierdolę, dziura w jeansach!

Zaczęła się totalna rozpizducha i walka o zwycięstwo. Próbowałem je przekrzyczeć, samochód pełen dymu nikotynowego, którego niewielkie smugi unosiły się w powietrzu jak duchy, raz po raz ślizgał się na mokrej szosie

Nagle przed szybą rozbłysło jasne światło. Jedna z dziewcząt krzyknęła niezrozumiale...

Chodziło o zjazd, czy szajs. Samochód zjechał z jezdni wprost w czarną paszczę lasu. Straszliwy zgrzyt, metal pocierał o metal, brzęk szkła i maszyna zgięła się w pół. Poczułem swąd dymu. Czy dziewczyny zgasiły papierosa?

Osiem minut i dwadzieścia siedem sekund… a potem z przeszłości wyłoniły się twarze i słyszałem śmiech rozbrzmiewający echem w ciszy. Powoli przeradzał się w bezgłośny krzyk.

Po chwili nastąpiła już totalna pustka i nie mogłem już nic. Nie mogłem powiedzieć bliskim, że ich kocham. Poczułem się dziwnie, jakby mnie katapultowano z mojego ciała - ujrzałem obraz samego siebie.

Pozostał tylko krzyk jak z obrazu Munka. Niemy krzyk z wnętrza ciszy.