Nieśmiała cz 6

No nic, odjebało mi do reszty, stwierdziłam sadowiąc się za kierowcą, i zakładając podany mi przez niego

czarny kask. Jego własny. Nim ktokolwiek zdążył zaprotestować odpalił silnik, i ruszyliśmy. Nieznajomy

jechał powoli, bardzo ostrożnie omijając wystające korzenie, by ładunek który właśnie wiózł nie zleciał

na tyłek. Moja pierwsza jazda na motorze, nawet jedynie w charakterze pasażera bardzo przypadła mi

do gustu. Kiedy chłopak zatrzymał maszynę przy wylocie z lasu poczułam się trochę niepewnie. On

jednak wyciągnął rękę, i przedstawił się.

- Jestem Radek- jego głos miał ciepłą barwę- Może pogadamy chwilkę zanim Cię odwiozę?

- Anka- podałam mu swoje imię, i klapnęłam w wysokiej trawie tuż przy ścieżce, dając tym samym do

zrozumienia że chętnie z nim pogawędzę.

Przyglądał mi się przez chwilkę oceniając czy to co powie mogłoby mnie urazić.

- Jesteś albo odważna, albo szalona, że tak wsiadłaś i pojechałaś z obcym.

Uśmiechnął się. Dwa zęby z przodu miał nieco większe od pozostałych, zauważyłam, wyglądał z tym słodko.

- I to, i to. Tak po troszku- odwzajemniłam uśmiech. Miał w sobie coś takiego co powodowało że chciałam

się uśmiechać- A Ty, często zabierasz obce dziewczyny na przejażdżki po lesie?

By czymś zająć dłonie zaczęłam zrywać kwiaty białe koniczyny rosnącej wszędzie do koła, i tak jak uczyła

mnie w dzieciństwie babcia, zaplatać z niej mały wianuszek.

- Tylko dzisiaj- zamyślił się na moment- Dzisiaj tak mnie jakoś nosiło, nie mogłem usiedzieć w domu, więc

postanowiłem trochę pojezdzić. Mieszkam tam- wskazał ręką na niewielki domek w kolorze pistacji.

- Ładny kolor- pochwaliłam grzecznie barwę fasady, rozmowa jakoś się nie kleiła.

- Lubisz motocykle?

Która dziewczyna nie lubi, pomyślałam, i przytaknęłam skinieniem głowy. Wskazując na maszynę przy

ścieżce powiedział z dumą.

- Ten poskładałem sam z części.

No chyba że nie z klocków, głosik w głowie zaskrzeczał mało uprzejmie. Byłam zwolniona z tej rozmowy,

bo Radek rozpoczął pasionującą opowieść o o silniku i śrubkach, wystarczyło jedynie robić zachwyconą

minę, i z uznaniem kiwać głową. Kiedy już miałam go poprosić żeby odwiózł mnie do przyjaciół, z pomiędzy

drzew wypadł Rafał. Szarpnął mnie za ramię unosząc z wygodnego siedziska wśród traw. Wianuszek

spadł mi z kolan, i rozsypał się. A taki był ładny, spojrzałam na niego z żalem, jednak wrzeszczący na mnie

kolega skutecznie odwrócił moją uwagę od roślinek.

- Co Ci odbiło? z obcym facetem w lesie? Czy Ty w ogóle wiesz co mogło ci się stać?

Ależ był wściekły, a mnie sprawiało to jakąś głupią, sadystyczną frajdę. Czyli coś tam jednak dla niego znaczę.

- To Twój brat, czy chłopak?- zapytał Radek, ciekawie zerkając na czerwonego ze złości Rafała.

- Kolega- wyjaśniłam, a potem by jeszcze bardziej wkurzyć przyjaciela dorzuciłam- Przyzwoitka i Niania

w jednym.