nowy dzień

malowane istnienia w powiewie wiatru

jak biały zegarek na chudym nadgarstku

tyka i tyka w bezsenne noce

pasek solidny może się nie urwie

puszysty misiek w moich objęciach

może to on przynosi mi sny

bo skąd inaczej mogą pochodzić

do kogo wracać już skoro świt

otwieram oczy i niebo niebieskie

wita mnie

jest dla mnie bo wcale

nie znika za rogiem gdy to kolejny

styrany słaby podnosi powieki

z ciemności wychodzi

szukając słońca nie ruszam się z łóżka

co jak przestraszę złote promienie

na ziemi ląduje kolejna poduszka

jako ten pretekst do nikłej chęci

tego że słońca ujrzenia perspektyw

a gdy nadchodzi niechciana pora

kiedy to czas mówi że wstać

już powinnością tak tą codzienną

tak jak to będzie jutro i wczoraj

jak było być może

spadam na ziemię podnoszę się - wstaję

wszystko co we mnie

znów mu oddaję