Pajęczyce cz. IV

 Nikt go nie pytał, co się stało. W pracy wszyscy wiedzieli, że jest alkoholikiem i czasem, zdarzało mu się przyjść do pracy, w niekonwencjonalnym stanie. Witek zdawał sobie sprawę, że zbliża się do granicy, po której przekroczeniu, nie będzie mógł już liczyć, na wyrozumiałość kolegów i szefostwa. Przez dwadzieścia lat pracy w policji, wyrobił sobie renomę, twardego i inteligentnego łowcę, wszelkiej maści złoczyńców, od alfonsów począwszy na grubych rybach zorganizowanej przestępczości skończywszy. Wszystko ma swoje granice i niedługo,  spóźnienia do pracy, siniaki na twarzy i mętne spojrzenie, pozbawią go reszty szacunku, dzięki któremu jeszcze może siedzieć przy swoim biurku i się zastanawiać.

- Skoczę do tej knajpy od Lola – powiedział do Michalskiego, nie mając już ochoty, zastanawiać się nad sobą.

- Mamy zeznania pracowników i ludzi, którzy go widzieli, strata czasu – stwierdził tamten.

- Mi się wydaje, że coś mogło nam uciec.

- Niby co takiego?

- Powiem, jak wrócę – odpowiedział, nie chcąc się dzielić tym, co wie od swojego informatora.

- Dzień dobry!

- Dzień dobry – odpowiedział barman, zmieszanym głosem na widok Witka. Wiedział, że to gliniarz i na pewno przyszedł tu w sprawie jego byłego już szefa.

- Czy twój pracodawca był tutaj w tę feralną noc? – zapytał,  wyciągając legitymację.

- Tak, poznał jakąś nieznajomą, wypili trochę drinków i wyszli.

- No tak… a, jak wyglądała ta kobieta?

- Pana koledzy już o to pytali.

- Nie bądź taki mądry, nie mam dzisiaj poczucia humoru, mów jak grzecznie pytam!

- Mocny makijaż, czarne włosy, chociaż mogła mieć perukę, obcisła sukienka w czarnym kolorze.

- No to już coś, a jak mi powiesz, że miała na głowie biały kapelusz z dużym rondem, to już będę wiedział wszystko – stwierdził drwiąco Witek.

- Ale ja mówię prawdę – odpowiedział stanowczo barman.

- Wiem, wiem, żartowałem tylko. - Pokiwał głową i poszedł w stronę stolika, gdzie siedziały dwie, młode dziewczyny.

- Dzień dobry paniom – powiedział z lekkim uśmiechem.

Spojrzały na niego z lekką pogardą, domyślając się, kim jest. Po czym jedna z nich się odezwała:

- Przyszedłeś nas aresztować, łowco androidów?

- Nie, tylko o coś zapytać. – Trochę rozbawiło go takie powitanie, kurewki mają bardzo specyficzne poczucie humoru i uwielbiają prowokować.

- Obciągamy za dwie stówy, nie stać cię na to – powiedziała z przekąsem druga pani.

- Fajny makijaż, podobają mi się tacy z fioletem pod okiem i czerwonymi pręgami na szyi, lubisz sado maso, prawda? – Spojrzała na niego i puściła oko.

- Hm… cóż, miałem tylko zapytać o pewną panią, ale skoro tak, to spotkamy się na komendzie i pogadamy dłużej, w moim gabinecie.  Tam jest cięższa atmosfera, zdecydowanie mniejsza zawartość tlenu. Niejeden z zaproszonych musiał łapać oddech – odpowiedział z przekąsem i ruszył w stronę wyjścia.

- Hej, dobry człowieku, nie denerwuj się tak, wracaj, pogadamy! – krzyknęła jedna z nich.

 Pokazał środkowy palec i wyszedł. Nie miał zamiaru z nimi rozmawiać i tak niczego konkretnego by mu nie powiedziały. Chciał po prostu kogoś zdenerwować i chyba mu się udało.  Cholernie go nosiło, wyjechał w teren, bo nie mógł wysiedzieć na komendzie, ta ostatnia przygoda kompletnie wytrąciła go z równowagi. Postanowił jeszcze raz odwiedzić restaurację „U Kelnerów”  wiedząc, że tak też niczego nowego się nie dowie. Liczył tylko, że ten cholerny zamęt w głowie, pod wpływem ruchu i wzbudzania napięcia, swą obecnością, uleci z niego jak spaliny z rury wydechowej.

Każdy z personelu, kto ją widział,  opisywał podobnie: kobieta w średnim wieku, elegancka, szczupła, ciemne, kręcone włosy.

Dziwna znajomość jak na gangsterskie standardy? Ona również miała jakiś zagadkowy powód zawarcia takiej znajomości, chyba że tylko udawała kobietę z klasą, ale Lolo na coś takiego był za cwany. Nie dałby się na to zbajerować, chociaż skoro poszedł za jakąś kobitą do parku i tego nie przeżył, to może zbyt wysoko oceniał jego inteligencję.

 Kiedy wychodził, niechcący wpadła na niego kelnerka, niosąca sztućce, z którą wcześniej rozmawiał. Pochylił się, by pomóc pozbierać, wtedy usłyszał:

- Kobieta, której pan szuka, nazywa się Aldona Rokosz, jest psychiatrą, przyjmuje na Szewskiej 19.

Witek podał jej dwa widelce z ziemi, wstał, uśmiechnął się i wyszedł, nie pytając już o nic. Najwyraźniej nie mogła oficjalnie niczego powiedzieć, jednak musiało jej zależeć, by wyjawić dane tej kobiety? Być może była wtyką tych, którzy załatwili Lola? Albo wręcz przeciwnie? To pierwsza cenne informacja w tym śledztwie.

Postanowił od razu pojechać do przychodni, w której pracuje tajemnicza przyjaciółka gangstera.

Przyjmowała do osiemnastej, spojrzał na zegarek, była siedemnasta trzydzieści. Wszedł, rozejrzał się, w korytarzu siedziały dwie osoby. Niedługo powinna skończyć. Wrócił do samochodu, postanowił poczekać, potem dyskretnie ruszyć za nią i dowiedzieć się, gdzie mieszka.

Po niecałej godzinie, zobaczył, elegancką panią, jak wsiada do Mercedesa klasy C w srebrnym kolorze.  Zatrzymała się na ulicy Parkowej. Witek, obserwując jak kobieta otwiera bramę wjazdową, za pomocą pilota, czuł małą satysfakcję. Wreszcie miał jakiś trop, musiał tylko w jakiś dyskretny sposób z nią porozmawiać. Musi pojawić się tutaj jutro, w tym samym czasie i trochę poobserwować, może pani Aldona wychodzi z psem na spacer, albo chodzi na jakieś zajęcia po pracy, na przykład: basen, albo siłownię? Wtedy jest zawsze jakaś okazja, by zagadać.

Była pod prysznicem, kiedy zadzwonił telefon, usłyszała dźwięk, który zapowiadał wstęp do mokrej roboty, zakręciła kurek , narzuciła na siebie szlafroki i wyszła do przedpokoju, gdzie na komodzie leżała komórka.

- Tak – odezwała się, zarzucając do tyłu włosy.

- Jutro o jedenastej – odezwał się głos w telefonie i się rozłączył.

Agnieszka doskonale wiedziała, co to oznacza. Ma być jutro w Dolinie Trzech Stawów, na umówionym miejscu. Nie była z tego faktu zadowolona, nie chciała podejmować się kolejnego zlecenia, minęło za mało czasu.

- Witam! – odezwała się Agnieszka na widok siadającego obok niej, na ławce,  mężczyzny.

- Hej – odpowiedział.

- To kiepski pomysł usuwać kolejnego kogoś, w tak krótkim odstępie czasu – stwierdziła z niezadowoleniem, dając do zrozumienia, że nie ma na to ochoty.

- Stawka podwójna, gość zapuszkował Dziada, a on wydał na niego wyrok. Jak nie chcesz, nie ma sprawy, ktoś inny to zrobi.

- Mówisz podwójna? – Spojrzała mu w oczy, propozycja była kusząca, warta ryzyka.

- Tak, Dziad dostał dwadzieścia pięć lat, ma sześćdziesiąt pięć, nie wyjdzie już na wolność, a jakby nawet to będzie dziewięćdziesięcioletnim wrakiem.

- Zawzięty typ z tego Dziada – stwierdziła z lekkim sarkazmem.

- Więc jak?

- Ile mam czasu?

- Nie musisz się spieszyć, ale jak chcesz go poderwać, tak jak Lola, to będzie problem. Porządny facet, wzorowy mąż i ojciec.

- Hm… zobaczymy, czy taki wzorowy – powiedziała z lekkim uśmiechem, dając do zrozumienia, że się zgadza.

- No i okej – stwierdził z zadowoleniem, po czym wyciągnął z kieszeni pen driwa.

- Tam jest wszystko, co musisz o nim wiedzieć, poobserwuj go trochę, no i działaj – To na razie – Uśmiechnął się do niej, wstając z ławki.

- Och… nie masz pojęcia, jak ten twój głupawy uśmiech działa mi na nerwy – powiedziała patrząc na niego z obrzydzeniem.

- Cóż, ty też nie jesteś w moim typie, wolę takie z dużymi cycami – kiwnął ręka na pożegnanie i jeszcze raz głupawo się uśmiechnął.

Agnieszka spojrzała na niego z niesmakiem. Nie cierpiała pewnych siebie facetów, którym się wydaje, że mogą wszystko. Aż korciło ją, by zatopić swój nóż w jego gardle, przed tą pokusą powstrzymywał ja jedynie zdrowy rozsądek, dobrze jej płacił, a teraźniejsze zlecenie sprawiło, że pomyślałaby potem zniknąć i ustawić się gdzieś daleko stąd, w jakimś ciepłym kraju.  – To ostatnie zlecenie dla Szarego, potem znikam – stwierdziła, nie mając ochoty być dłużej na usługach tych prymitywów.

Obserwował ją mniej więcej od piętnastu minut. Poruszała się bardzo dostojnie jak arystokratka z dawnej epoki. Ubrana w długi, bezowy płaszcz, kapelusz w tym samym kolorze. Widząc kogoś takiego, trudno mu było uwierzyć by mogła się zadawać z kimś takim jak Lolo. Trudno zrozumieć kobiety, ale bez przesady, coś tu nie grało? Być może jakieś wspólne interesy, może donosiła mu o niektórych pacjentach, albo sam potrzebował zaświadczeń, że ma nierówno pod sufitem. No, ale regularne spotkania w restauracji? Najwyraźniej coś ciekawszego było w tej znajomości i właśnie tego zamierzał się dowiedzieć.

Zatrzymała się nad stawem, spojrzała na pływające łabędzie, po chwili zerknęła w stronę mężczyzny, opartego o drzewo, z papierosem w ustach.

Kiwnęła do niego ręką. Nie spodziewał się takiej reakcji. Ruszył w jej stronę, trochę speszony jej stoickim spokojem.

- No cóż, panie gliniarzu, spodziewałam się, że ktoś wpadnie na mój trop. Nie jestem z tego zadowolona, ale tak to jest, jak sprawa dotyczy morderstwa. Zapewne trochę mnie pan poobserwował i zauważył, że w soboty i niedzielę, chodzę na spacery do pobliskiego parku?

-  Chyba nie zachowałem dostatecznej ostrożności,  nie chciałem pani wzywać na komendę, bądź odwiedzać służbowo w domu. Jestem chyba jedynym człowiekiem, który wie coś na temat pewnej relacji między pewną tajemniczą kobietą a  gangsterem.  Zapewne domyślała się pani, kim jest ten człowiek, albo wręcz wiedziała, że jest przestępcą?

-  Tak…  I powiem szczerze, że trochę mi to imponowało. Michał to był człowiek  jak dla mnie z innego świata, nie potrafię wyjaśnić, dlaczego mi tak imponował. Być może podświadomie pociągali mnie tacy faceci.

- A kiedy pani go poznała?

- Jakieś dwa lata temu, w dość specyficznych okolicznościach – odpowiedziała, widząc na jego twarzy niedowierzanie, jakby nie mógł uwierzyć, że ktoś taki jak Lolo, mógł jej czymś zaimponować.

- Hm… zastanawia mnie…

- Rozumiem pana zakłopotanie, trudno zrozumieć taką zażyłość. – Weszła mu w zdanie, domyślając się co chce powiedzieć.

- No tak – przyznał, sięgając do kieszeni, po kolejnego papierosa.

- Samochód na drodze mi się zepsuł, no i  akurat on się zatrzymał. Wie pan… trzy lata temu, mój mąż zmarł na raka. Byłam załamana, miewałam myśli samobójcze. W końcu wyprowadziłam się z Wrocławia i zamieszkałam tutaj. On był kimś zupełnie z innego świata. Nie przeszkadzało mi to, kim był, a wręcz czułam podnietę z bycia kochanką przestępcy. Był dla mnie kołem ratunkowym, uratował mnie od totalnej pustki, która zaczęła mnie pochłaniać.

- Skoro nie przeszkadzało pani, to kim był to, dlaczego od dłuższego czasu nie spotykaliście się, zerwaliście ze sobą?

-  Nie chciał mnie narażać, szykowała się jakaś gangsterska rozgrywka, Michał chciał przejąć władzę nad całym gangiem. Powiedział, że lepiej będzie, jak na jakiś czas zapomnimy o sobie.

- Rozumiem, więc między wami narodziło się prawdziwe uczucie?

- Wie pan, na początku go potrzebowałam, ale później ciekawiło mnie jego życie. To trochę, jakby oglądało się film kryminalny, dużo emocji. Ja dla niego też byłam z innej planety. Nie było między nami jakiegoś głębszego uczucia, to raczej była fascynacja innymi światami.

- Tak… rozumiem – powiedział, kiwając głową, ale tak naprawdę, trudno mu było to pojąć. W swojej karierze policyjnej nigdy się z czymś takim nie spotkał.

- Miał pod sobą dość sporą grupę prostytutek. – Kontynuowała. -  Kiedyś powiedziałam mu, że chciałabym poczuć to, co one, kiedy oddają się obcemu mężczyźnie.

- I?

- Uśmiechnął się i powiedział, że jakbym chciała, to nie ma sprawy, przyjdę do jego klubu i pobawię się, w panią lekkich obyczajów.

- No i zaspokoiła pani swoją ciekawość?

- Tak, było bardzo dziwnie, zaliczyłam tamtej nocy trzech facetów. Cóż… oni mieli potrzeby, a ja chciałam zaspokoić ciekawość. Niestety, nie było w tym wielkiej przyjemności, kiepska byłaby ze mnie prostytutka, nie potrafię udawać jak one, chociaż być może one, nie udają, nie wiem.

- Wie pani, tylu mężczyzn dzień w dzień, albo raczej noc w noc…

- A jak to się stało? Jakiś morderca go odstrzelił? – zapytała, zmieniając temat.

-  Ktoś go zrzucił z wieży widokowej.

- O!? Koledzy po fachu?

-   Być może, poszedł tam, z jakąś panienką, doszło do stosunku. Podczas niego albo zaraz po ktoś sprawił, że znalazł się na dole.

-   Hm… zazwyczaj był bardzo ostrożny? No ale, dla pięknej nieznajomej, mógł na chwilę stracić głowę. To była jego słabość, musiała być w jego typie i oczarować go swoją osobowością. Zawodowiec w spódnicy, musiała go wcześnie trochę poobserwować, jako kobieta zapewne nie wzbudzała żadnych podejrzeń, no cóż,  szkoda Michała, miał coś w sobie demonicznego, co cholernie przyciągało.

- No tak – stwierdził, czując lekki niesmak, po jej wypowiedzi, Lolo dla niego był bezwzględnym przestępcą i trudno mu było pojąć u takiej kobiety jak ona mógł budzić pożądanie.

- Nie wiem, co mogłabym panu jeszcze powiedzieć? – stwierdziła, wyczuwając, że niespecjalnie chce słuchać jej erotycznych fascynacji związanych z Lolem.

- Na dzisiaj wystarczy, jakby przypomniała sobie pani jakiś istotny szczegół, którym dzisiaj pani zapomniała, proszę dać znać – powiedział, wręczając jej swoją wizytówkę.

- Tak, oczywiście – odpowiedziała z uśmiechem i niby żartem, zapytała:

- Chyba ostatnio za dużo alkoholu?

  Zupełnie zaskoczyło go to pytanie, jednocześnie przypominając o niebezpiecznym zajściu, z którego ledwo uszedł z życiem.  Zdawał sobie sprawę, ze swojego problemu, ale nie musiała mu tak dowalać.

-  Sądząc po siniakach na głowie, to chyba spadł pan ze schodów?

- Coś w tym stylu – uśmiechnął się, udając luzaka, ale w środku, po tych słowach, jeszcze bardziej się zagotował. Ukłonił się na pożegnanie i ruszył w stronę  samochodu.

  Nie był w najlepszej formie, a ta kobieta  uderzyła w jego wrażliwą strunę. Wiedziała, że ktoś w końcu na nią trafi, no ale skąd mogła wiedzieć, że to będzie on? Dziewczyna, która dała mu na nią namiary, zrobiła to w tajemnicy. Najwyraźniej obie się znają i prowadzą jakąś dziwną grę, być może są na usługach tych, co usunęli Lola, a teraz chcą tylko sprawdzić, co policja wie na ten temat? – myślał nad tym intensywnie, jadąc na komendę, niestety, jak na razie można snuć tylko same domysły.