Planeta A [Rozdział 2]

Rok 2102, obrzeża Moskwy

Tamara mierzyła się wzrokiem z wysoką kobietą, po czym odezwała się:

- Czemu tu jestem?

- Cóż za głupie pytanie. To oczywiste, przecież mnie porwali. - pomyślała chwilę po tym, jak pytanie to opuściło jej usta.

- Musieliśmy w jakiś sposób pozbyć się świadka. Zabicie cię byłoby niezgodne z zasadami. - odparła kobieta. - Zabijamy tylko zbrodniarzy, którzy wyniszczyli nasze tereny. Zbrodniarzy, którzy przez wieki mordowali naszych przyjaciół w imię nauki. Wierzymy, iż jesteśmy przedstawicielami tych, którzy nie potrafią mówić. Przedstawicielami braci mniejszych.

- Zwierząt - domyśliła się Tamara.

- Tak, Tamaro - potwierdziła kobieta.

- Skąd znasz moje imię? - zapytała zaskoczona.

- Masz je na plakietce - odparła nieznajoma, sprawiając, że czar prysł.

Zawstydzona Tamara zarumieniła się. No tak, przecież wciąż była ubrana w biurowy strój.

Kobieta uśmiechnęła się pobłażliwie, po czym powiedziała:

- Przepraszam za tak nieprzyjemne powitanie, ale musieliśmy zachować środki ostrożności. Ljuba na to naciskał.

Rok 2102, Moskwa, gabinet policyjnego detektywa Briana Andreyeva

- Mamy nowy trop, detektywie! - wykrzyknął Nikita, wbiegając do gabinetu Andreyeva. - Dostaliśmy dostęp do dokumentacji medycznej sekretarki. Sześć lat temu po urazie głowy został jej wszczepiony implant medyczny. - zrobił przerwę na oddech. - To stary model, wiec nie zobaczymy dokładnej lokalizacji, ale na podstawie dostępnych danych możemy sprecyzować obszar z dokładnością do kilometra kwadratowego.

- Spokojnie, spokojnie - rzucił detektyw w stronę podekscytowanego asystenta. - Zlokalizowałeś go już?

- Oczywiście, detektywie - Nikita zasalutował.

Andreyev przewrócił oczami.

- Mniej więcej między Proletarskaya a Yunosti - Nikita pokazał mu mapę na ekranie tabletu.

- To dość duży zakres - detektyw przyglądał się trójwymiarowej mapce wyświetlanej przez swojego asystenta. Potrzebowalibyśmy całego zespołu funkcjonariuszy, żeby go przeszukać.

Nikita zmieszany wrócił na ziemię.

- Ale to da się załatwić, prawda? - zapytał niepewnie młody mężczyzna.

- Niespecjalnie. Wiesz, jak wielkie mamy braki w kadrze. - odpowiedział Andreyev.

Nikita zasmucony zwiesił głowę.

Rok 2102, obrzeża Moskwy

Do sali weszła kolejna kobieta, o kręconych blond włosach do ramion i z widocznym na przedramieniu tatuażem żbika, ubrana w musztardowy golf bez rękawów oraz, podobnie jak pierwsza kobieta, beżowe spodnie w drobną kratkę.

- Witaj, Rachelo - powiedziała w jej kierunku kobieta w szarym swetrze.

- Witaj, Wiero - odrzekła tamta, obejmując ją.

Druga z kobiet, Rachela, spojrzała niepewnie na Tamarę.

- A to kto? - zapytała.

- Ah, mały błąd w planie - westchnęła Wiera. - Nie założyliśmy, że w ośrodku badawczym mają sekretarka.

Rachela przyglądała jej się podejrzliwie jeszcze przez chwilę, po czym rzuciła w stronę Tamary wymuszony uśmiech:

- Witaj w naszych skromnych progach.

Kobieta odpowiedziała równie wymuszonym uśmiechem.

Rok 2102, Moskwa, gabinet policyjnego detektywa Briana Andreyeva

- Ubieraj się, Berezowski - powiedział Andreyev do swojego asystenta, wkładając płaszcz.

- Gdzie idziemy? - spytał zaskoczony mężczyzna.

- Na polowanie - detektyw uśmiechnął się zawadiacko.