PoG2ds - Wyspa

Wchodzę do tej wody po kolana, tyle wystarczy, żeby poczuć się szopem praczem, aby wyciągnąć kawałki szkła.

Chciałabym zanurkować w tej głębinie z butlą. Zrobię kurs nurka. Ostania rozmowa ze starszym panem, który też patrzył w tym samym kierunku na brzeg, ale nie szukał tego samego. Szliśmy śladem dawnych szlaków śmieci wypływających z miasta. 

I tak ciśnienie wody rozbijały butelki po szkockiej. 

Nie mogę kupować słodyczy, nigdy nie mam czasu usiąść, wypoczywać na ławce, te syrenie łzy są jak atakowanie czasu, nieustanne słone obmywanie szkła. Starzy ludzie obserwują fale, ławki i ich psy.

Niedaleko jest stadnina, arabskie konie chodzą z  wdziękiem. Mokry grzbiet po tej burzy lśni jedwabiście, ja trochę przemokłam jak szczur. Lato wysuszy. 

Kochać można na wiele sposobów, łączyć i niszczyć dzieła namalowane odcieniami hutniczego wyrobu. 

Odpłynął mi but, niby bez kadłuba, ale latem korek jest modny, podeszwa mini tratwą z paskami ze skóry. Zapłaciłam za nie niewielkie pieniądze. 

Nie był zły ten wodny żart. Byłam rozbitkiem, bosym bez opieki szpitalnej odludkiem, na prawdziwej wyspie.

Gdy muszę odjeżdżać, czuję ten stan. Jakby prowadził mnie pilot, głodne oczy obiadu, ratuje butelka wody polarnej.

I ta fotografia zrobiona z  kormoranami na mostku, która czeka na wysłanie z pozdrowieniami.