Proszę.

Proszę nie płacz już.

Świat widział już chyba z tysiąc takich burz.

I ta nic już nie zmieni.

Tylko pomoże mi przejść w świat cieni.

Pozostawiając po mnie żal.

Lecz uwierz mi, że to minie i jeszcze wyprawisz nie jeden bal.

Na którego zaprosisz, tą, której odebrałam cię.

A ona zbladnie, gdy ujrzy mnie.

Tam na ścianie jako obraz minionych lat.

Tam na fotografii, jako przeszłości ślad.

I może zapełni po mnie puste miejsce.

I ogrzeje w grudniową noc, jego zimne ręce.

Ale nigdy, nie będzie tą, dla której on.

Z nieba rwał gwiazdy jak maki.

Tą, dla której rysował, na mapie życia szlaki.