Schody 2

O tej porze roku domki nad jeziorem świeciły pustkami.

W jednym z nich zamknęła swój ból.

On nie przestawał dzwonić.

Wysyłał rozpaczliwe sms-y, na poczcie nagrywał przepełnione paniką monologi.

Czytała.

Zastanawiała się, po co ją ratował, jeżeli planował zabić.

W ciszy brakowało odpowiedzi.

Tafle jeziora, gładkie jak lustro, też jej nie przyniosły.

Jedynie z kąta ciemnego pokoju wychodził rak, wpatrując się w nią bezdusznym wzrokiem.