Stacja 3

— Kim jesteś? Nie wiem, o jaki pociąg ci chodzi.

— Nie udawaj, że nic nie rozumiesz!

— Nic nie rozumiem. Nie mam pojęcia, gdzie jestem. Straciłem pamięć! — Przyszedł czas, aby przyznać się do amnezji. Stwierdziłem, że nie było sensu dłużej tego ukrywać.

— Nie wierzę! Rafale że mnie nie poznaje! Nie wierzę!

Nagle na niebie dostrzegłem złocistożółty blask. Słońce zaczęło wschodzić. Po trzech minutach zrobiło się jasno. Nastał dzień. Ku mojemu zdziwieniu trzy księżyce nadal świeciły na niebie. Za plecami karła ujrzałem tysiące drzew owocowych. Były tam jabłonie, wiśnie, grusze, pomarańcze, kiwi, oliwki i jeszcze parę innych gatunków których nie znałem.

— Zdziwiony? W świecie, w którym spędziłeś dwadzieścia siedem lat, wschód słońca wygląda inaczej. A tutaj tak! — powiedział karzeł.

Popatrzyłem na niego z niedowierzaniem. Stwierdziłem, że lepiej nic mu nie odpowiadać. Milczenie jest złotem. On spojrzał na mnie ironicznie i rzekł:

— Więc skoro już jest jasno, może możemy iść.

— Gdzie?

— Zobaczysz. Spaceruj za mną!

Szliśmy przez ogród, może cztery lub pięć kilometrów, aż w końcu moim oczom ukazała się olbrzymia katedra. Miała może dwieście metrów wysokości, a jej wieże ginęły w chmurach. Z każdym krokiem monumentalna budowla robiła na mnie coraz większe wrażenie.

Weszliśmy do środka.

Drewniane kolumny podtrzymywały spadzisty dach. Podłoga była z czystego złota, odbijała światło jak zastygłe morze. Ołtarz, pokryty brylantami, iskrzył tysiącem barw. Na nim stała olbrzymia skrzynia ze złota. A nad nią unosiły się figury czterech aniołów. Tuż obok kaplicy stał peron kolejowy. Stary, żelazny zegar wisiał nad torami kolejowymi. Pociąg stał nieruchomo.

Szliśmy dalej. Podeszwy naszych butów odbijały się od podłogi. Odgłos ten rozchodził się echem po całej świątyni.

Nagle zza ołtarza wyłoniła się olbrzymia postać. Miała trzy głowy: lwa, wołu i sępa. Jej potężne plecy zdobiły ogromne skrzydła.

Wpatrywałem się w tajemniczą istotę. Krok za krokiem doznawałem olśnienia. Przypomniałem sobie przez mgłę tę postać. Ogarnął mnie olbrzymi strach. To był cherubin! Jedna z najbliższych Bogu istot. Zacząłem bać się jak nigdy dotąd. Nie wiedziałem, co teraz będzie.

— Stój! — krzyknął karzeł.

Natychmiast się zatrzymałem. Cherubin zmierzył mnie wzrokiem. Miał aż sześć oczu.

— Witaj w ogrodzie Eden. Dawno cię tutaj nie było. Przez wiele lat byłeś nieobecny. Dziś zostaniesz osądzony. Zgrzeszyłeś Rafale. Zawiedliśmy się na Tobie. I to wszystko przez twoją miłość do człowieka. Do kobiety.

— Kochałem ją! Przecież po to nas stworzono, żebyśmy chronili ludzi! A ja... ja zakochałem się w kobiecie!

— Rafale, jesteś nieśmiertelny. Ona jednak była śmiertelna. Siedem lat temu odeszła.

— I mój byt stracił sens.

Pamięć mi wróciła. Widziałem jej twarz przed oczami. Miałem w głowie cudowne chwile spędzone razem. Ona jednak umarła w wieku osiemdziesięciu lat.

— Chciałeś ją odzyskać? Jak sobie to wyobrażałeś? — ryknął Cherubin

— Zamień mnie w pył. Albo strąć do piekła. Wiem, że już nigdy jej nie spotkam.

— Nie licz na to, że cię tam strącę. Do piekła może cię wysłać jedynie Pan. A on polecił mi okazać ci miłosierdzie.

— Ale co to za życie, kiedy nie ma już jej? Kiedyś moje uczucie do niej rozkwitało. Teraz jej nie ma. Wszystko we mnie więdnie.

— Jesteś aniołem! Nie możesz odejść z tego świata.

— Będę więc istniał z raną tęsknoty. O każdym świcie, gdy wzejdzie słońce, będę pamiętał o tym, co nas łączyło.

— Zapomnisz. Czas leczy rany. Za sto lat nie będziesz już o niej pamiętał.

— Nie! Nie chcę zapomnieć!

— Rafale!?

— Nie! Nie będę wam służył!

Odwróciłem się i ruszyłem w stronę wyjścia. To był mój wybór. Od tej chwili byłem przeklęty. Będę musiał zmagać się z atakami demonów. Utraciłem ochrone przed nimi. To był mój wybór!

Wybiegłem z katedry ze srebrnymi kroplami w oczach. To nie były zwykłe łzy. Gdy anioł płacze, to na niebie pioruny błyszczą. Niosą się grzmoty wielkim hukiem! Pan już wie!