Taka noc, jak ta i czas umierać

Lauro, Weroniko, dziewczyno diabła, odpuść.

Mój wnuk dzisiaj mnie zaskoczył – przybił żółwika,

jak nigdy przestał serwować fochy, i co najważniejsze

namalował konia. Tego dnia nie oddam nikomu.

Lauro, Weroniko, dziewczyno diabła przeczytaj uważnie,

kochamy tylko tych, bez których świat mógłby nie istnieć.

Co komu z wylaszczonej laleczki na wybiegu? Z jej braku piersi,

piszczeli na bezdechu? Nie namaluje mi konia.

Lauro, Weroniko, dziewczyno diabła nie pisz, nie dzwoń,

zapomnij. Obiecałem kupić apartament w Gdynia Tawer,

i zgadnij komu? Komuż innemu – jak nie wnukowi.

Kochamy tylko tych, bez których świat mógłby nie istnieć.