Vanitas vanitatum et omnia vanitas

Dusza kurzy się gdzieś między regałami, zabłąkana w tomikach poezji. Porzucona cząstka sacrum, wyparta przez profanum -

na rzecz pieniędzy, wygody i luksusów.

Wrażliwość na piękno odrzucona przez to, co trywialne, kruche i błahe. Cząstka nieśmiertelna, a jednak zabita przez śmiertelnika. Niezdolna do głosu, ubolewająca w ciszy, uwięziona we własnej marności, jak Demeter patrząca na odchodzącą Persefonę. Lecz ona wraca, każdej wiosny, cyklicznie, jak dusza, szukająca powrotu do domu.