Wiersz o człeku pierdolniku

W głowie człeka pierdolnika

Myśl ucieka, rozum znika

Wszystko zbite, wywrócone

Nieporządnie ułożone

W głowie pierdolnika człeka

Każda myśl w kolejce czeka

Czasem któraś zrezygnuje

wracaj, ciebie potrzebuję!

(Dziwka! Ale nic to, wróci

Ziemia w koło się obróci

Do mnie wróci myśl szalona

Dziwka? Nie, to moja żona!)

W człeka pierdolnika głowie

Myśl za dupą mi się "schowie"

Nie, to jednak brzmi jak kupa

Zmieni "schowie" w "schowa" dupa

(czasem bowiem myślę dupą

Posłużę się nią, jak lupą

Chcesz zrozumieć wiersza tego?

No to patrzaj, mój kolego:

Znam zasady gramatyki

Interpunkcji pierdolniki

Ale jednak sram błędami

(Specjalnie, tak między nami)

Jestem człekiem pierdolnikiem.

W głowie chaos mam. I nikiel.

Wezmę zdanie trzysłowowe

W głowie dodam coś

I powiem:

"(Dywan) (trzepie) (biała) (kaczka)"

W skrzydełku jej - trzepaczka

Może dywan kaczką trzepie?

Co się dzieje w tym czerepie?

Może kaczka na dywanie

Trzepie... Gruchę? (drogi panie!)

Może to dywan jest biały?

Kaczka? Kaczor okazały!

Wyobraźnia figle płata

(Azjatka, na dupie łata)

(Spodnie dziwka ma dziurawe,

Specjalnie zaszyte? Prawie!)

Rany boskie, jestem kioskiem

W głowie podpaloną wioskę

Burdel, chaos, Jezus Maria

Pewnie jestem (troszkę) wariat.

Nie stwierdzono Aspergera

Nie dano mi cheeseburgera

Jak dawali zmysły w niebie

Wyobraźnię dali (w chlebie!)

Albo w bułce? Nie pamiętam.

Moja pamięć jest przeklęta.

Całe to me życie, moje

Zapisuje mózgu zwoje

Pamiętam tylko pierdoły.

Książki? Część nawet ze szkoły.

Że mam obraz namalować...

Ale jak ten wiersz spuentować?