Wierszyk z niszą w nawiasach

Gdy już nie będzie mnie i ciebie,

gdy rozejdziemy się po kościach,

nie będzie nawet niedomówień

(nie mówiąc o okolicznościach,

które nas rwały na kawałki -

autonomiczne wolne cząstki.

Po prawdzie wiele nieznaczące

w spektrum i kary, i nawiązki

za ludzkie cechy - za mięsistość,

za ubarwienie nadto krwiste

i za nieludzkie w tej materii

na sztorc w nas wbite ości rybie).

Po kościach potem też “wspomnienie”

(śmieszna figura retoryczna,

bo nikt wspominać nas nie będzie -

ostanie się bezludzka nisza,

nieludzki spokój - bez błyskawic

i bez kozery, by łaskawić

za chłód w klimacie stałocieplnym -

wtedy, gdy JA i TY okrzepną).

Póki co krzepi mnie istnienie,

które rozejdzie się poza mnie,

poza nawiasy, poza kości,

i poza wykręt “okoliczności”.