Wojenne niebo

Głęboki wdech, wydech. I wychodzę na scenę razem z innymi baletnicami. Kłaniam się publiczności, i czekam na początek muzyki. Gdy wybrzmiewają pierwsze takty melodii, zaczynam tańczyć. Passe, krok, piruet, passe. Teraz podskok, wyrzut nogi do tyłu, cztery kroki w bok, dwa piruety, i tak dalej. Robię nowe kroki i ruszam delikatnie rękami, abym wyglądała delikatniej. Podskakuje a biała suknia rusza się razem ze mną i w rytm kroków. Gdy wybrzmiewają ostatnie akordy, robie ostatni piruet, podskok... I czuje ze ktos na mnie wpada. Upadam i pachowo akurat stałam na brzegu sceny spadam czując ostry ból w nodze. Widzę mroczki i zapada ciemność.

Gdy sie budzę, oślepia mnie jasne światło. Mrugam kilka razy i rozglądam sie po pomieszczeniu, jest dosyć ładne, i gdyby nie było tu tak dziwnie, to mogłabym poczuć sie jak w domu. Patrzę na moje ręce i nogi. W porządku gdyby nie to ze na jednej nodze mam bandaż.

- No, no. Obudziłaś się. - czyjś głos zwraca sie do mnie.

- Gdzie ja jestem?- zdezorientowana rozglądam sie dookoła.

- jak to gdzie? U Alberta Gispahio.

- Co?- u kogo do licha? Pytam się w myślach.

- Ech... Nie jestem jeszcze taki sławny jak bym chciał. Możesz mnie kojarzyć jako ,,Pirata mórz"

- Ach.. Słyszałam. Ale co u ciebie robie? Na byłam na scenie, a potem...

- potem spadlas ze sceny. Jako ze masz tylko skręconą kostkę, stwierdziłem ze sam cie wyleczę.

- Ale co u CIEBIE robie?!- krzyknęłam dość głośno.

- Już wyjaśniam. Nie wściekaj się.

- Jesteś mi potrzebna.

- Tak?- spytałam drwiąco.

- I do czego jestem potrzebna oficerowi Galishlei?

- Jest wojna

- Wiem- Czułam wściekłość ze,mówi do mnie tak jakbym juz wszystko wiedziała.

- No właśnie. Po pierwsze, nie mogłem cie tam zostawić. Jeżeli Hasingurowie by cie tam znaleźli, siedziałabyś teraz w zimnym lochu i błagała ich aby cie zabili.

A po drugie, wiem ze przed zrobieniem kariery baletnicy, miałaś stopień komandora.

- Tak, i nadal go mam.

- No właśnie. Zakładam że wiesz jak się prowadzi samolot i strzela z karabinu?

- Za kogo mnie masz? - spytałam ze złością.

- Za panią komandor.

- i dobrze. Może jesteś starszy stopniem ale to ja stałam na froncie odpierając ataki Hasingurów.

- I właśnie dla tego cie potrzebuje.

Musisz zabrać Hasingurskiej armii, Merlina. Ich największy statek powietrzny. Musisz dostać się do nich w niewolę i zabrać statek.

- Hola, hola. A kto tu mówił i tu cytuje ,,po pierwsze nie mogłem cie tam zostawić bo jesli by cie znaleźli to siedziałabyś w zimnym lochu prosząc aby cie zabili,,. Bardzo mnie to przekonuje wiesz?- stwierdziłam z sarkazmem.

- Potem o tym porozmawiamy. Teraz idź sie wykąpać i przecież ubrania.- mówiąc to rzucił mi ubrania.